หมาป่ากับคนเลี้ยงแกะ

ในยามบ่ายที่แสงแดดอ่อนทอดผ่านทุ่งหญ้า หมาป่าตัวหนึ่งที่กำลังหิวโซได้ย่องเข้าไปใกล้กระท่อมหลังเล็กๆ ของเหล่าคนเลี้ยงแกะที่กำลังล้อมวงรับประทานอาหารมื้อกลางวันกันอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อมันชะโงกหน้าผ่านประตูที่เปิดแง้มไว้ สิ่งที่มันเห็นคือเนื้อลูกแกะย่างชิ้นโตวางอยู่บนโต๊ะ กลิ่นหอมโชยมาแตะจมูกจนหมาป่าต้องกลืนน้ำลายด้วยความอยากอาหาร

หมาป่าซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้พลางรำพึงกับตนเองว่า "ช่างน่าขันนัก หากพวกเขาสังเกตเห็นข้ากำลังกัดกินลูกแกะเพียงตัวเดียว พวกเขาคงจะคว้าไม้และก้อนหินไล่ทุบตีข้า พร้อมกับตะโกนด่าทอว่าข้าเป็นสัตว์ร้ายและเป็นหัวขโมยที่ชั่วช้า แต่ดูพวกเขาสิ พวกเขากลับนั่งล้อมวงกินเนื้อของสัตว์ที่พวกเขาอ้างว่าคอยปกป้องดูแลอย่างมีความสุขโดยไม่มีความละอายใจแม้แต่น้อย"

มันเฝ้ามองดูคนเลี้ยงแกะเหล่านั้นหัวเราะร่าและแบ่งปันเนื้อลูกแกะกันอย่างสนุกสนาน หมาป่าเริ่มเข้าใจถึงความย้อนแย้งของมนุษย์ พวกเขามีความหิวโหยไม่ต่างจากสัตว์ป่า แต่พวกเขามีอำนาจที่จะยกเหตุผลมาเข้าข้างตนเอง ในขณะที่ตราหน้าการกระทำของผู้อื่นว่าเป็นอาชญากรรม หมาป่าถอนหายใจยาวด้วยความรู้สึกปลงตกกับธรรมชาติของมนุษย์ที่มักจะใช้บรรทัดฐานตัดสินผู้อื่น ทั้งที่ตนเองก็กระทำสิ่งนั้นอยู่เช่นกัน

ในท้ายที่สุด หมาป่าจึงตัดสินใจหันหลังกลับและเดินหายเข้าไปในเงามืดของพุ่มไม้ในป่าลึก มันจากไปพร้อมกับบทเรียนอันล้ำค่าว่า ในโลกใบนี้ บางครั้งผู้ที่ตะโกนด่าทอผู้อื่นด้วยความชอบธรรม แท้จริงแล้วอาจเป็นผู้ที่กระทำการนั้นเสียเองโดยไม่รู้ตัว