กระต่ายทั้งหลายกับกบ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เหล่ากระต่ายในป่าใหญ่ได้มารวมตัวกันด้วยความโศกเศร้า พวกมันต่างพากันปรับทุกข์ว่าชีวิตช่างเต็มไปด้วยอันตรายและน่าหวาดกลัวเกินไป พวกมันต้องคอยระแวดระวังทั้งสุนัข นายพราน และนกอินทรี จนหูตั้งคอยฟังเสียงทุกอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา ในที่สุดพวกมันก็สรุปกันว่าชีวิตที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลเช่นนี้ไม่น่าอยู่เสียเลย ทั้งหมดจึงตัดสินใจร่วมกันว่าจะไปที่บึงน้ำลึกเพื่อกระโดดลงไปจบชีวิตเพื่อหนีจากความทุกข์เหล่านั้น

เมื่อกระต่ายทั้งหลายเดินไปถึงริมบึงที่เต็มไปด้วยโคลนตม พื้นดินก็สั่นสะเทือนด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝูงกบจำนวนมากที่กำลังนอนผึ่งแดดอยู่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเหล่ากระต่ายที่วิ่งมาด้วยความเร็ว พวกมันเกิดอาการตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเห็นเงาของเหล่ากระต่ายตัวโตพุ่งเข้ามา กบเหล่านั้นต่างพากันกระโดดลงน้ำอย่างรวดเร็วเพื่อหาที่ปลอดภัยในความมืดมิดใต้ก้นบึง

กระต่ายตัวที่แก่ที่สุดซึ่งเป็นผู้นำขบวนหยุดชะงักลงทันที มันมองดูระลอกคลื่นในน้ำและเห็นฝูงกบที่กำลังซ่อนตัวอยู่ใต้ใบบัวด้วยความหวาดกลัว รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมันเมื่อตระหนักได้ว่า แม้แต่สัตว์ตัวเล็กและคล่องแคล่วอย่างกบก็ยังกลัวสิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าอย่างพวกมัน มันจึงหันไปบอกเพื่อนพ้องด้วยท่าทางที่มั่นใจขึ้น

'พวกเจ้าดูนั่นสิ' มันร้องบอกพร้อมกับชี้ไปที่บึงน้ำ 'เราเกือบจะทิ้งชีวิตเพียงเพราะคิดว่าเราเป็นสัตว์ที่น่าสมเพชที่สุดในโลก แต่ดูฝูงกบพวกนี้สิ พวกมันกลัวเราจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน ถ้าแม้แต่กบยังหวาดกลัวพวกเรา นั่นหมายความว่าเราไม่ได้อ่อนแออย่างที่เคยคิดไว้เลย'

เหล่ากระต่ายรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก พวกมันเข้าใจแล้วว่าความกลัวเป็นเรื่องของมุมมอง และพวกมันเองก็มีอำนาจมากกว่าที่เคยเชื่อ เมื่อจิตใจฮึกเหิมขึ้น พวกมันจึงยกเลิกแผนการที่จะทำลายชีวิตตัวเอง และกระโดดโลดเต้นกลับเข้าสู่ป่าด้วยความมั่นใจ พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับโลกภายนอกอีกครั้งด้วยความกล้าหาญ