เด็กเลี้ยงแกะ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กเลี้ยงแกะคนหนึ่งทำหน้าที่พาสัตว์ในความดูแลออกไปเล็มหญ้าบนเนินเขาทุกวัน ชีวิตประจำวันที่แสนเรียบง่ายทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายและเหงาจับใจ เพื่อหาความสนุกใส่ตัว เขาจึงคิดอุบายแกล้งชาวบ้านที่อยู่ใกล้เคียง เขาตะโกนสุดเสียงว่า "ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! หมาป่ามากินแกะของฉัน!"

เมื่อชาวบ้านได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ทุกคนต่างวางมือจากงานที่ทำอยู่แล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนเนินเขาด้วยความตกใจ แต่เมื่อไปถึง พวกเขากลับพบเพียงเด็กชายที่กำลังหัวเราะร่าด้วยความขบขัน ไม่มีหมาป่าสักตัวเดียว และฝูงแกะก็ยังคงเล็มหญ้าอย่างสงบ ชาวบ้านต่างรู้สึกไม่พอใจที่ถูกหลอกและพากันเดินกลับหมู่บ้าน พร้อมกำชับเด็กชายว่าอย่าทำเช่นนี้อีก

ไม่กี่วันต่อมา เด็กเลี้ยงแกะคนเดิมก็ยังไม่เข็ดหลาบ เขาตะโกนล่อหลอกชาวบ้านอีกครั้งว่า "หมาป่า! หมาป่า! ช่วยด้วย!" ชาวบ้านรีบวิ่งกลับมาอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง แต่ก็พบว่าเป็นเพียงคำโกหกคำโตของเด็กชายอีกตามเคย คราวนี้ชาวบ้านทุกคนโกรธจัดและสาบานว่าจะไม่หลงเชื่อคำพูดของเขาอีกเป็นอันขาด

กระทั่งวันหนึ่ง ในขณะที่ฝูงแกะกำลังเล็มหญ้าอยู่อย่างเพลิดเพลิน หมาป่าตัวจริงก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้และพุ่งเข้าจู่โจมฝูงแกะอย่างดุร้าย เด็กชายตื่นตระหนกตกใจสุดขีด เขาตะโกนร้องขอความช่วยเหลือด้วยเสียงอันสั่นเครือว่า "ช่วยด้วย! หมาป่ามากินแกะของฉันจริงๆ ช่วยด้วย!" แต่ทว่าชาวบ้านที่ได้ยินเสียงนั้น ต่างพากันเฉยเมยเพราะคิดว่าเป็นเพียงมุกตลกเดิมๆ ของเด็กเลี้ยงแกะจอมกะล่อน จึงไม่มีใครขึ้นไปช่วยเหลือเลยสักคน

สุดท้าย หมาป่าก็ได้กินแกะของเขาไปหลายตัวและหลบหนีไป ทิ้งให้เด็กเลี้ยงแกะนั่งร้องไห้เสียใจอยู่เพียงลำพัง ณ เนินเขาแห่งนั้น เขาได้เรียนรู้ความจริงที่เจ็บปวดว่า ความเชื่อใจเมื่อถูกทำลายลงแล้วนั้นยากที่จะเรียกคืนกลับมาได้ และคำพูดของคนที่ชอบโกหก ย่อมไร้ความหมายแม้ในยามที่พูดความจริงก็ตาม