หมาป่ากับลูกแกะ

ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุ หมาป่าตัวหนึ่งเดินมาพบกับลำธารใสสะอาด ในขณะที่มันกำลังจะก้มลงดื่มน้ำ สายตาของมันก็เหลือบไปเห็นลูกแกะตัวน้อยกำลังดื่มน้ำอยู่เบื้องล่างของลำธาร ความหิวโหยและความโหดเหี้ยมในใจทำให้มันอยากจะกินเจ้าลูกแกะตัวนั้นเป็นอาหาร แต่มันต้องการจะหาข้ออ้างเพื่อสร้างความชอบธรรมให้กับการกระทำที่ชั่วร้ายของตน

หมาป่าจึงตะคอกใส่ลูกแกะด้วยเสียงอันดัง 'เจ้ากล้าดียังไงถึงมาทำให้สายน้ำที่ข้ากำลังจะดื่มขุ่นมัวเช่นนี้? เจ้าทำให้ข้าไม่สามารถดื่มน้ำได้อย่างสบายใจ เจ้ามันช่างไร้มารยาทเสียจริง!'

ลูกแกะน้อยตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว จึงตอบกลับไปอย่างสุภาพว่า 'ท่านลุงโปรดอย่าได้โกรธเคืองข้าเลย ข้าเพียงแค่ดื่มน้ำอยู่ทางด้านล่างของท่านเท่านั้น น้ำไหลจากท่านมาหาข้า จะเป็นไปได้อย่างไรที่ข้าจะทำให้สายน้ำที่ท่านดื่มขุ่นมัวได้'

หมาป่าชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความหงุดหงิดที่ข้ออ้างแรกใช้ไม่ได้ผล แต่มันก็ยังไม่ละความพยายาม 'งั้นหรือ? แต่ข้าได้ยินมาว่าเมื่อปีที่แล้ว เจ้าเคยนินทาว่าร้ายข้าลับหลัง!'

ลูกแกะน้อยรีบปฏิเสธทันที 'จะเป็นไปได้อย่างไรท่านลุง เมื่อปีที่แล้วข้ายังไม่เกิดมาดูโลกเลยด้วยซ้ำ'

คำตอบที่จริงใจของลูกแกะกลับยิ่งทำให้หมาป่าเดือดดาลมากขึ้น มันแยกเขี้ยวที่แหลมคมออกมาแล้วก้าวเข้าไปหาเหยื่อตัวน้อย 'ถ้าไม่ใช่เจ้า ก็คงเป็นพ่อของเจ้า หรือไม่ก็พี่น้องของเจ้าที่ทำแบบนั้นกับข้า!' หมาป่าคำราม 'ไม่ว่าจะเป็นใครก็ช่างเถอะ ข้าไม่ยอมปล่อยให้ท้องของข้าต้องหิวเพียงเพราะเจ้ามีข้อแก้ตัวมากมายหรอกนะ'

สิ้นคำพูด หมาป่าก็กระโจนเข้าใส่ลูกแกะทันที โดยไม่สนใจว่าข้อเท็จจริงจะเป็นเช่นไร ความอ่อนแอของลูกแกะไม่อาจต้านทานอำนาจของพาลชนที่มุ่งหวังจะทำร้ายได้ สายน้ำยังคงไหลรินต่อไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับไม่รู้ไม่เห็นถึงโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นบนฝั่งของมัน