สุนัขจิ้งจอกหางด้วน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่งโชคร้ายเดินไปติดกับดักของนายพราน มันพยายามดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอด จนกระทั่งสามารถหลุดออกมาได้สำเร็จ แต่ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียหางอันฟูฟ่องที่มันเคยภาคภูมิใจไปอย่างน่าเวทนา เมื่อมันเดินโซเซกลับเข้าป่าลึก มันรู้สึกอับอายขายหน้าเป็นอย่างมากที่ต้องกลายเป็นสุนัขจิ้งจอกหางด้วน มันเกรงว่าเพื่อนฝูงจะพากันหัวเราะเยาะในสภาพที่ดูไม่ได้ของมัน

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มันจึงวางแผนการอันแยบยลเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของตนกลับคืนมา มันได้เรียกประชุมสุนัขจิ้งจอกทุกตัวในละแวกนั้นให้มาพบกัน เมื่อเหล่าสุนัขจิ้งจอกมากันพร้อมหน้า มันก็กระโดดขึ้นไปยืนบนโขดหินสูง ยืดอกขึ้นอย่างสง่างามแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและน่าเชื่อถือว่า 'เพื่อนรักทั้งหลาย ข้าได้ค้นพบสัจธรรมอันยิ่งใหญ่ เราจะแบกหางอันยาวรุงรังนี้ไปทำไมกัน มันช่างหนักและเป็นภาระที่ทำให้เราวิ่งช้าลง แถมยังคอยเกี่ยวหนามเกี่ยวพุ่มไม้ให้รำคาญใจ ข้าได้ตัดสินใจตัดหางของข้าทิ้งไปแล้ว และข้ารู้สึกว่าตัวเบาและคล่องแคล่วขึ้นอย่างเหลือเชื่อ ข้าจึงอยากแนะนำให้พวกท่านทำตามข้าเถิด'

มันกล่าวด้วยความมุ่งมั่นจนสุนัขจิ้งจอกหนุ่มหลายตัวเริ่มหวั่นไหวและมองดูหางของตนเองด้วยความสงสัย พวกมันเริ่มเห็นพ้องต้องกันว่าหางอาจเป็นอุปสรรคอย่างที่เจ้าจิ้งจอกหางด้วนว่าจริงๆ ในขณะที่ฝูงชนกำลังส่งเสียงฮือฮา สุนัขจิ้งจอกแก่ตัวหนึ่งผู้ผ่านโลกมามากได้ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า 'ท่านเพื่อนรัก คำพูดของท่านช่างน่าฟังนัก แต่ข้าคิดว่าหากท่านยังมีหางอยู่ ท่านคงไม่พยายามชักชวนให้พวกเราตัดหางของตัวเองเช่นนี้เป็นแน่'

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าสุนัขจิ้งจอกทั้งหลายก็พากันหัวเราะเยาะเจ้าจิ้งจอกจอมปลอมจนก้องป่า มันรู้สึกอับอายจนต้องรีบเร่งหนีหายไปในความมืดมิด ทิ้งไว้เพียงบทเรียนที่ว่า การพยายามหลอกล่อผู้อื่นให้ทำตามความโชคร้ายของตนเองนั้น ไม่อาจตบตาผู้ที่มีสติปัญญาได้เลย