ลาที่สวมหนังสิงโต

ณ หุบเขาอันเขียวขจี ลาตัวหนึ่งรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตที่ต้องแบกหามข้าวของหนักๆ ให้เจ้านายของมันทุกวัน วันหนึ่งขณะที่มันกำลังเดินเตร่ไปใกล้ชายป่า มันได้พบกับหนังสิงโตผืนหนึ่งที่พรานป่าทิ้งไว้ ลาตัวนั้นเกิดความคิดสนุกจึงจัดการนำหนังสิงโตมาคลุมร่างของตนเอง เมื่อมองดูเงาของตัวเองในลำธาร มันรู้สึกว่าตนเองดูสง่างามดั่งเจ้าป่าผู้ยิ่งใหญ่

ความลำพองใจทำให้ลาตัวนั้นตัดสินใจเดินเข้าไปในหมู่บ้าน ทันทีที่ชาวบ้านเห็น 'สิงโต' ตัวโตเดินเข้ามา ทุกคนต่างก็ตื่นตระหนกตกใจทิ้งเครื่องมือทำกินแล้ววิ่งหนีกันอลหม่าน แม้แต่สุนัขเฝ้าบ้านยังหางจุกตูดด้วยความหวาดกลัว ลารู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างมากที่สามารถทำให้ผู้คนเกรงขามได้เพียงแค่การแต่งกาย

ด้วยความคึกคะนอง ลาตัวนั้นจึงอ้าปากเพื่อจะคำรามให้สมบทบาท แต่สิ่งที่หลุดออกมาจากปากของมันไม่ใช่เสียงคำรามอันกึกก้อง หากแต่เป็นเสียง 'อี้-อ๊อด' อันแหลมสูงและน่ารำคาญใจ ชาวบ้านที่กำลังวิ่งหนีต่างหยุดชะงักและหันกลับมามอง พวกเขาสังเกตเห็นหูอันยาวเหยียดที่โผล่พ้นหนังสิงโตออกมาจนรู้ความจริงทันทีว่านั่นเป็นเพียงลาตัวหนึ่งที่พยายามปลอมตัวมา

เมื่อความแตก ชาวบ้านต่างโกรธเคืองที่ถูกหลอก จึงพากันหยิบไม้และก้อนหินไล่ตีลาตัวนั้นจนต้องวิ่งหนีเตลิดเข้าป่าไปอย่างทุลักทุเล ลาผู้โง่เขลาได้รับบทเรียนว่า การพยายามสวมรอยเป็นผู้อื่นด้วยเปลือกนอกนั้น ไม่มีทางปกปิดตัวตนที่แท้จริงของตนเองไปได้ตลอดกาล