อินทรีกับแมลงปีกแข็ง

กาลครั้งหนึ่ง กระต่ายป่าตัวหนึ่งถูกพญาอินทรีไล่ล่าจนหนีหัวซุกหัวซุน มันจึงรีบวิ่งเข้าไปซ่อนตัวในรูของแมลงปีกแข็งตัวหนึ่ง แมลงปีกแข็งรู้สึกสงสารกระต่ายที่ตัวสั่นเทา จึงวอนขอให้อินทรีละเว้นชีวิตกระต่ายน้อยนั้น แต่พญาอินทรีผู้หยิ่งผยองกลับไม่สนใจคำขอของแมลงตัวจ้อย มันโผบินลงมาโฉบกระต่ายไปกินเป็นอาหารต่อหน้าต่อตา ทิ้งให้แมลงปีกแข็งโกรธแค้นใจยิ่งนัก

นับแต่วันนั้น แมลงปีกแข็งจึงวางแผนแก้แค้น ทุกครั้งที่พญาอินทรีวางไข่ มันจะบินขึ้นไปบนรังแล้วกลิ้งไข่เหล่านั้นให้ตกลงมาแตกกระจายที่พื้น พญาอินทรีโศกเศร้าเสียใจและหาตัวผู้กระทำไม่ได้ จึงบินขึ้นไปยังเขาโอลิมปัสเพื่อขอความคุ้มครองจากเทพจูปิเตอร์ มันขอให้เทพเจ้าช่วยหาที่วางไข่ที่ปลอดภัย เทพจูปิเตอร์จึงอนุญาตให้อินทรีวางไข่ไว้บนตักของพระองค์เอง

ทว่าแมลงปีกแข็งผู้ชาญฉลาดไม่ยอมลดละ มันปั้นก้อนดินก้อนหนึ่งแล้วบินขึ้นไปยังบัลลังก์ของเทพเจ้า ก่อนจะทิ้งก้อนดินลงบนตักของเทพจูปิเตอร์พอดี เทพจูปิเตอร์ตกใจกับสิ่งสกปรกจึงรีบลุกขึ้นยืนเพื่อปัดมันออก โดยลืมไปว่าไข่ของอินทรีวางอยู่บนตัก ไข่เหล่านั้นจึงตกลงมาแตกจนหมดสิ้น

เมื่อเทพจูปิเตอร์ทราบถึงเหตุผลและแผนการของแมลงปีกแข็ง พระองค์จึงตำหนิพญาอินทรีที่โหดร้ายและไม่รู้จักความเมตตา พระองค์กล่าวว่าแม้แต่สิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยที่สุดก็ไม่ควรถูกดูแคลน และความอาฆาตแค้นนั้นเป็นผลลัพธ์ที่น่ากลัวจากความหยิ่งยโส เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความขัดแย้งอีก เทพจูปิเตอร์จึงปรับเปลี่ยนฤดูกาลใหม่ ให้อินทรีวางไข่เฉพาะในช่วงเวลาที่แมลงปีกแข็งจำศีล เพื่อให้ผู้มีอำนาจและผู้อ่อนแอสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข