ต้นวอลนัต

กาลครั้งหนึ่ง ณ ใจกลางทุ่งหญ้าอันอุดมสมบูรณ์ มีต้นวอลนัตต้นใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาอยู่ริมทาง ทุกปีต้นวอลนัตจะออกผลดกเต็มต้นจนกิ่งก้านโน้มต่ำลงมา ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมามักจะแวะพักใต้ร่มเงาของมัน แต่ก็ไม่มีใครเดินจากไปมือเปล่า เมื่อลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน เหล่านักเดินทางต่างพากันหยิบก้อนหินและกิ่งไม้ขว้างปาขึ้นไปบนต้น เพื่อให้ผลวอลนัตที่แสนอร่อยร่วงหล่นลงมา

สำหรับต้นวอลนัตแล้ว นี่คือชีวิตที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด มันรู้สึกถึงแรงกระแทกของก้อนหินทุกก้อนและเสียงกิ่งไม้ที่หักสะบั้นจากการถูกตี บ่ายวันหนึ่งขณะที่มันมองไปยังพุ่มกุหลาบข้างทาง มันก็ถอนหายใจด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ 'ช่างโชคร้ายอะไรเช่นนี้!' มันคร่ำครวญ 'ความสวยงามและผลผลิตของฉันกลายเป็นภัยต่อตัวฉันเอง เพราะฉันมีประโยชน์และใจกว้าง ฉันจึงต้องถูกขว้างปาและบอบช้ำ ดูพุ่มกุหลาบตรงนั้นสิ มันยืนอยู่อย่างสงบ ไม่มีใครมารบกวน แถมยังได้รับคำชมเชยในความงดงามโดยไม่ต้องเจ็บตัวเลยสักนิด'

พุ่มกุหลาบซึ่งได้ยินคำตัดพ้อของต้นวอลนัตจึงไหวใบไปมาแล้วตอบด้วยความเมตตา 'เพื่อนรักเอย' พุ่มกุหลาบกล่าว 'เจ้าเห็นเพียงว่าไม่มีใครขว้างปาใส่ข้า แต่เจ้าลืมไปหรือว่าเพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น จริงอยู่ที่ไม่มีใครทำร้ายกิ่งก้านของข้า แต่ก็ไม่มีใครสนใจจะเก็บเกี่ยวอะไรจากข้าเช่นกัน ข้าถูกทิ้งไว้ลำพังเพราะข้าไม่มีสิ่งใดที่จะมอบให้โลกใบนี้จนคุ้มค่าแก่การที่ใครจะเข้ามาหา'

ต้นวอลนัตนิ่งเงียบไป ใบของมันสั่นไหวตามสายลม มันเริ่มเข้าใจแล้วว่าความเจ็บปวดที่ได้รับไม่ใช่โชคร้าย แต่เป็นผลมาจากการที่มันมีคุณค่าในตัวเอง นักเดินทางไม่เคยขว้างหินใส่ต้นไม้ที่ไร้ผล และไม่เคยสนใจพุ่มหนามที่ไม่มีอะไรให้กิน การมีประโยชน์ย่อมเป็นที่ต้องการ แม้บางครั้งการได้รับความสนใจนั้นจะรุนแรงไปบ้าง แต่นั่นก็เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความยิ่งใหญ่ที่มีอยู่ภายใน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ต้นวอลนัตก็ยืนหยัดอย่างสง่างาม แบกรับผลของมันด้วยความภาคภูมิใจ โดยเข้าใจดีว่าความลำบากที่เผชิญนั้นเป็นเพียงราคาที่ต้องจ่ายให้กับความอุดมสมบูรณ์ที่มันมี