ต้นทับทิม ต้นแอปเปิล และพงหนาม

ณ สวนผลไม้ที่แสงแดดส่องถึงอย่างร่มรื่น มีต้นทับทิมที่สง่างามและต้นแอปเปิลที่แข็งแรงยืนต้นเคียงคู่กัน กิ่งก้านของพวกมันเต็มไปด้วยผลไม้สีสันสดใสที่สุกงอมราวกับอัญมณี ทั้งสองต้นต่างภาคภูมิใจในความสวยงามและผลผลิตของตน มักใช้เวลาพูดคุยกันถึงความหวานของผลไม้และความงดงามของดอกไม้ของพวกตนอย่างเพลิดเพลิน

เบื้องล่างในดินท่ามกลางเงาของต้นไม้ใหญ่ มีพงหนามเล็กๆ ต้นหนึ่งขึ้นอยู่ มันมีสภาพรุงรัง เต็มไปด้วยหนามแหลมคม และไม่มีผลไม้ที่กินได้เลย เมื่อใดก็ตามที่สายลมพัดผ่าน ต้นทับทิมและต้นแอปเปิลจะก้มลงมองพงหนามแล้วหัวเราะเยาะ 'ดูเจ้าสิ' ต้นแอปเปิลพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน 'เจ้าก็เป็นแค่กองหนามและกิ่งไม้แห้งๆ ไม่ให้ร่มเงา ไม่ให้ผลไม้ และไม่มีความงดงามใดๆ ในสวนแห่งนี้เลย เจ้าเกิดมาเพื่ออะไรกัน?'

ต้นทับทิมสมทบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหลงตัวเอง 'จริงอย่างที่เจ้าว่า มันเป็นรอยด่างพร้อยของสวนที่สวยงามแห่งนี้ เจ้าไม่เป็นประโยชน์ต่อใครเลย มีแต่จะสร้างความเจ็บปวดให้แก่ผู้ที่บังอาจเข้าใกล้ หากเจ้าถูกถอนทิ้งไป สวนนี้คงจะดูดีขึ้นมาก'

พงหนามนิ่งเงียบอยู่นาน อดทนต่อคำดูถูกด้วยความสงบ มันไม่พยายามโต้เถียงหรือปกป้องตนเองจากความหยิ่งผยองของต้นไม้ใหญ่ มันเพียงแต่ยืดกิ่งก้านที่มีหนามแหลมของมันขึ้นรับแสงแดด ทำหน้าที่ของมันให้ดีที่สุดเท่าที่ธรรมชาติจะอำนวย

ในที่สุด วันหนึ่งพงหนามก็ตอบกลับไปว่า 'พวกท่านพูดถูก ข้าไม่มีผลไม้รสหวานและไม่มีรูปร่างที่สูงสง่าเหมือนพวกท่าน ข้าไม่ได้งดงามและสัมผัสของข้าก็อาจจะดูร้ายกาจ แต่จงอย่ารีบตัดสินคุณค่าของสิ่งใดจากรูปลักษณ์ภายนอกเลย ในขณะที่พวกท่านมัวแต่หลงระเริงในความยิ่งใหญ่ของตัวเอง พวกท่านอาจลืมไปว่าในวงจรของธรรมชาตินั้น ทุกสิ่งล้วนมีหน้าที่ แม้แต่หนามที่พวกท่านรังเกียจก็ยังช่วยปกป้องสัตว์ตัวเล็กๆ ให้พ้นจากอันตราย ในขณะที่พวกท่านอาจได้รับคำชื่นชมจากผลผลิต แต่ข้าก็ภูมิใจในความอดทนของข้า ความแข็งแกร่งไม่ได้อยู่ที่ความสวยงามหรือความหวาน แต่อยู่ที่การยืนหยัดอย่างมั่นคงท่ามกลางโลกที่โหดร้ายต่างหาก'