ต้นสนกับพงหนาม

ณ ยอดเขาที่ลมพัดแรง มีต้นสนต้นหนึ่งยืนตระหง่านกิ่งก้านสาขาแผ่ออกกว้างสู่ท้องฟ้า มันมองลงมายังพืชพรรณเบื้องล่างด้วยสายตาเย่อหยิ่งและโอ้อวดในความสง่างามของตนอยู่เสมอ 'เจ้าพวกพืชชั้นต่ำทั้งหลาย ดูข้าสิ ข้าสูงส่งและสง่างามเพียงใด ไม้ของข้าถูกนำไปทำเสากระโดงเรือที่ยิ่งใหญ่ และข้าคือความงดงามของผืนป่าแห่งนี้ ส่วนพวกเจ้าก็เป็นเพียงวัชพืชไร้ค่าที่เกาะกินอยู่กับพื้นดินเท่านั้น' ต้นสนป่าวประกาศด้วยความลำพองใจ

ที่โคนต้นของต้นสนนั้น มีพงหนามต้นหนึ่งขึ้นอยู่อย่างเจียมตัว มันเป็นเพียงพุ่มไม้เล็กๆ ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม เมื่อได้ยินคำถากถางจากต้นสนอยู่บ่อยครั้ง พงหนามจึงตัดสินใจเงยหน้าขึ้นแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า 'จริงอยู่ที่เจ้าสูงใหญ่และงดงาม แต่ความทะนงตนของเจ้านั้นช่างเป็นภาระหนักหนา เจ้าภูมิใจในความสูงของเจ้า แต่เจ้าเคยนึกถึงวันที่เหล่าคนตัดไม้จะมาพร้อมกับขวานคมกริบหรือไม่? หากถึงเวลานั้น เจ้าคงยอมแลกทุกอย่างที่มีเพื่อที่จะเป็นเพียงพงหนามต่ำต้อยเช่นข้า เพื่อให้รอดพ้นจากคมขวานที่กำลังจะฟาดฟันลงมา'

ต้นสนเพียงแค่ไหวใบสั่นระริกด้วยความขบขัน มันหัวเราะเยาะความคิดของพงหนามและไม่นำพาต่อคำเตือนนั้น แต่แล้วเมื่อฤดูกาลแห่งการเก็บเกี่ยวมาถึง เหล่าคนตัดไม้ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับขวานที่ส่องประกายวับวับท่ามกลางแสงแดด พวกเขาเดินผ่านพงหนามไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง เพราะเห็นว่าเป็นเพียงพุ่มไม้รกชัฏที่ไม่มีค่าอันใด ทว่าพวกเขากลับมุ่งตรงไปยังต้นสนที่สง่างามต้นนั้น พวกเขาชื่นชมลำต้นที่ตรงและสูงใหญ่ของมัน และประกาศว่านี่คือไม้ที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับความต้องการของพวกเขา

เมื่อคมขวานเหล็กกล้าเริ่มจามลงบนเปลือกไม้และต้นสนเริ่มสั่นคลอนด้วยความเจ็บปวด ในวินาทีนั้นเองที่มันเข้าใจถึงสัจธรรมของชีวิต ต้นสนล้มลงสู่พื้นดินด้วยเสียงที่ดังสนั่น ความทะนงตนของมันพังทลายลงพร้อมกับลำต้นที่หักโค่น ในขณะที่พงหนามยังคงยืนต้นอยู่อย่างปลอดภัยในมุมเล็กๆ ของมัน ไม่ถูกรบกวนจากความโลภของมนุษย์ ต้นสนจึงได้รับบทเรียนอันเจ็บปวดว่า ความสวยงามและความสูงส่งมักนำภัยมาสู่ตัว ในขณะที่ความเรียบง่ายและการรู้จักถ่อมตนกลับเป็นสิ่งที่ช่วยให้ชีวิตยืนยาวและปลอดภัยจากพายุร้ายแห่งโชคชะตา