นกแจ็คดอว์ผู้หลงตัวเอง

ณ ยอดเขาสูงชัน มีนกแจ็คดอว์ตัวหนึ่งที่มักจะรู้สึกไม่พอใจในรูปลักษณ์ของตนเองอยู่เสมอ มันเฝ้ามองนกชนิดอื่นในป่า ไม่ว่าจะเป็นนกยูงที่มีขนหางแวววาว หงส์ที่สง่างามดั่งหิมะ หรือนกอินทรีที่ดูองอาจ แล้วก็นึกตำหนิสีขนสีเทาหม่นของตนเองอย่างรุนแรง มันปรารถนาที่จะมีความงามที่ไม่ใช่ของตนเอง

วันหนึ่ง ขณะที่นกแจ็คดอว์เดินเล่นอยู่ใกล้สวนหลวง มันได้พบกับสมบัติล้ำค่าที่ร่วงหล่นอยู่ นั่นคือขนนกยูงที่งดงามและเป็นประกายระยิบระยับ แผนการร้ายได้ก่อตัวขึ้นในใจ มันรีบรวบรวมขนนกเหล่านั้นมาเสียบไว้ที่ปีกและหางของตนเองอย่างประณีต พร้อมกับประดับตกแต่งด้วยเศษริบบิ้นและผ้าไหมสีสันสดใสที่พบในสวน เมื่อมันส่องเงาตนเองในบ่อน้ำ มันแทบจำตัวเองไม่ได้ มันดูสง่างามและเหนือกว่านกชนิดใดๆ

ด้วยความหยิ่งผยองที่เพิ่มขึ้น นกแจ็คดอว์จึงตัดสินใจบินกลับไปที่ป่า แต่มันไม่ยอมทักทายฝูงของตนเอง กลับเดินเชิดหน้าชูตาผ่านไปอย่างเย่อหยิ่ง มันมุ่งหน้าไปยังทุ่งหญ้าที่พวกนกยูงรวมตัวกัน โดยมั่นใจว่าด้วยขนนกที่ยืมมานี้ มันจะได้รับการยอมรับว่าเป็นพวกเดียวกัน มันเข้าไปปะปนกับฝูงนกยูง พยายามเลียนแบบท่าทางและกางหางที่ขโมยมานั้นออกอย่างภาคภูมิใจ

ทว่านกยูงเหล่านั้นไม่ได้ถูกหลอกได้ง่ายๆ พวกมันจำนกแปลกปลอมตัวนี้ได้ในทันที ด้วยความโกรธเคืองในความโอหัง พวกมันจึงกรูเข้าไปรุมจิกนกแจ็คดอว์อย่างดุเดือด พวกมันดึงขนนกที่ยืมมาออกจนหมดสิ้น และไล่ต้อนมันออกจากกลุ่ม ทิ้งให้นกแจ็คดอว์บอบช้ำและไร้ซึ่งความสง่างามจอมปลอมนั้น

นกแจ็คดอว์ที่ทั้งอับอายและสั่นเทาจึงบินกลับไปหาฝูงของตน หวังจะหาที่พึ่งพิง แต่เพื่อนฝูงในอดีตต่างเห็นความทรยศและความหลงตัวเองของมันแล้ว พวกมันต่างพากันส่งเสียงขู่และขับไล่มันออกไป โดยไม่ยอมรับนกที่รังเกียจชาติกำเนิดของตนเองอีกต่อไป นกแจ็คดอว์ผู้น่าสงสารจึงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว และได้เรียนรู้สายเกินไปว่า เปลือกนอกนั้นเป็นเพียงเงา และคุณค่าที่แท้จริงนั้นอยู่ที่เนื้อแท้ของตนเอง