มดกับนกพิราบ

ในยามบ่ายที่อากาศร้อนอบอ้าว มดตัวน้อยที่กระหายน้ำได้เดินลงไปที่ริมลำธารใสสะอาดเพื่อดื่มน้ำ ขณะที่มันก้มตัวลงไปใกล้ผิวน้ำ มันเกิดเสียหลักและพลัดตกลงไปในกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก มดตัวน้อยพยายามตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดจากกระแสน้ำวนอย่างสิ้นหวัง น้ำที่เย็นจัดทำให้มันเริ่มหมดแรงและใกล้จะจมลงเต็มที

เบื้องบนกิ่งไม้สูงใหญ่ นกพิราบใจดีตัวหนึ่งมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสงสาร นางรู้สึกเห็นใจมดตัวน้อยที่กำลังเผชิญกับความตาย จึงรีบจิกใบไม้ใบใหญ่แล้วปล่อยลงไปใกล้ๆ กับมด มดตัวน้อยรีบตะเกียกตะกายขึ้นไปบนใบไม้ที่เปรียบเสมือนเรือลำน้อย กระแสน้ำพัดพาใบไม้นั้นเข้าสู่ฝั่งได้อย่างปลอดภัย มดสะบัดขาที่เปียกปอนด้วยความรู้สึกขอบคุณนกพิราบผู้มีเมตตาเป็นอย่างยิ่ง

เวลาผ่านไปไม่นาน ความสงบสุขในป่าก็ถูกรบกวนด้วยพรานป่าใจร้ายผู้หนึ่ง เขาเดินย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบและจ้องมองไปที่นกพิราบที่กำลังเกาะพักผ่อนอยู่บนกิ่งไม้ พรานป่าเงื้อตาข่ายขึ้นเตรียมจะจับนกพิราบโดยที่นางไม่ทันได้ระวังตัว มดน้อยที่กำลังหาอาหารอยู่ใกล้ๆ มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกใจ มันรู้ดีว่าต้องรีบทำอะไรสักอย่างเพื่อตอบแทนบุญคุณที่เคยได้รับมา

ขณะที่พรานป่ากำลังจะเหวี่ยงตาข่าย มดน้อยก็รีบไต่ขึ้นไปบนเท้าของเขาแล้วกัดลงไปที่ข้อเท้าอย่างเต็มแรง พรานป่าร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดจนเผลอปล่อยตาข่ายและเซถอยหลังไป เสียงร้องนั้นทำให้นกพิราบตกใจและรีบบินหนีขึ้นสู่ท้องฟ้าได้อย่างปลอดภัย นางมองลงมาเห็นมดตัวน้อยที่ช่วยชีวิตนางไว้ นกพิราบส่งเสียงร้องเบาๆ เป็นการขอบคุณเพื่อนตัวจิ๋ว ส่วนมดน้อยก็เดินกลับรังไปด้วยความภาคภูมิใจที่ได้ตอบแทนบุญคุณ เหตุการณ์นี้พิสูจน์ให้เห็นว่า แม้จะเป็นเพียงสัตว์ตัวเล็กๆ ก็สามารถเป็นผู้พิทักษ์ที่ยิ่งใหญ่ได้เช่นกัน