คนเลี้ยงแกะกับทะเล

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีคนเลี้ยงแกะคนหนึ่งคอยดูแลฝูงแกะของเขาอยู่ริมชายหาด ทะเลในช่วงนั้นสงบนิ่งดุจกระจกเงา ท้องฟ้าสีครามทอดเงาสะท้อนลงบนผืนน้ำที่นิ่งสนิท เมื่อเขาเฝ้ามองความเงียบสงบนั้น ความคิดประหลาดก็เกิดขึ้นในใจ เขาเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตที่ต้องคอยระแวดระวังฝูงแกะจากหมาป่าและพายุ เขาจินตนาการว่าหากเขาเปลี่ยนอาชีพไปเป็นพ่อค้าทางทะเล ชีวิตของเขาคงจะสุขสบายและร่ำรวยกว่านี้มาก

ด้วยความโลภที่เข้าครอบงำ เขาตัดสินใจขายฝูงแกะทั้งหมดที่มี แล้วนำเงินไปซื้ออินทผลัมจำนวนมากเพื่อนำไปค้าขายในดินแดนไกลโพ้น เขาลงเรือออกเดินทางด้วยความหวังเต็มเปี่ยม ทว่าทะเลนั้นมิใช่สิ่งที่ใครจะคาดเดาได้ เพียงไม่นาน พายุร้ายก็โหมกระหน่ำขึ้นอย่างรุนแรง คลื่นยักษ์ถาโถมเข้าใส่เรือจนแทบจะพลิกคว่ำ กัปตันเรือสั่งการให้ลูกเรือโยนสินค้าทิ้งลงทะเลทั้งหมดเพื่อรักษาเรือไว้ คนเลี้ยงแกะได้แต่มองดูอินทผลัมซึ่งเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของเขาจมหายไปในก้นบึ้งของมหาสมุทรด้วยความเจ็บปวด

เมื่อพายุสงบลง ทะเลกลับคืนสู่ความสงบนิ่งและสวยงามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนเลี้ยงแกะยืนมองผืนน้ำด้วยความโกรธแค้นและเสียใจ เขาตะโกนก้องออกไปว่า 'เจ้าทะเลผู้ทรยศ! เจ้าล่อลวงผู้คนด้วยความสงบที่จอมปลอมเพียงเพื่อจะกลืนกินทรัพย์สินของพวกเขาเมื่อเขาหลงเชื่อ ข้าจะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อความลวงของเจ้าอีกต่อไป'

เขาเดินทางกลับเข้าฝั่งด้วยความว่างเปล่า เหลือเพียงเสื้อผ้าติดตัวและบทเรียนราคาแพง เขาตระหนักได้ว่าชีวิตที่เรียบง่ายและมั่นคงที่เขาเคยทอดทิ้งไปนั้น มีค่ามากกว่าความมั่งคั่งที่ได้มาจากการเสี่ยงโชคในสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ เขาได้เรียนรู้ว่าความนิ่งของผืนน้ำนั้นมิใช่เครื่องการันตีความปลอดภัยเสมอไป และความโลภมักทำให้คนเรามองข้ามความเป็นจริงที่โหดร้ายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง