สุนัขจิ้งจอกกับกา

กาสีดำขลับตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้สูงใหญ่ของต้นโอ๊กโบราณ ในปากของมันคาบก้อนชีสชิ้นโตที่ขโมยมาจากขอบหน้าต่างของบ้านชาวนา กลิ่นของมันหอมหวนชวนรับประทานยิ่งนัก กาเตรียมตัวที่จะลิ้มรสอาหารอันโอชะนี้อย่างมีความสุขตามลำพัง

เบื้องล่างนั้น มีสุนัขจิ้งจอกหิวโหยตัวหนึ่งกำลังเดินด้อมๆ มองๆ อยู่ในป่า จมูกของมันกระดิกรับกลิ่นหอมของชีส ท้องของมันส่งเสียงร้องจ๊อกๆ แต่มันรู้ดีว่าตนเองปีนต้นไม้ไม่เก่งพอที่จะขึ้นไปแย่งชิงอาหารจากนกได้ มันจึงใช้สติปัญญาและคำพูดหวานหูเข้าจัดการแทน สุนัขจิ้งจอกเดินเข้าไปที่ใต้ต้นโอ๊ก เงยหน้ามองกาด้วยรอยยิ้มชื่นชม แล้วเริ่มเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอันอ่อนหวาน

'ท่านกาสุดที่รัก' สุนัขจิ้งจอกเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล 'วันนี้ท่านช่างดูงดงามเหลือเกิน ขนของท่านเงางามราวกับปีกของนกพิราบ และท่วงท่าของท่านก็ดูสง่างามราวกับราชินี หากเสียงของท่านไพเราะเสนาะหูเหมือนรูปลักษณ์ของท่าน ท่านคงเป็นนกที่ร้องเพลงได้เพราะที่สุดในป่านี้อย่างแน่นอน'

เจ้ากาผู้ที่ไม่เคยได้รับคำชมเชยมาก่อน รู้สึกพองโตด้วยความภาคภูมิใจในอก คำเยินยอของสุนัขจิ้งจอกทำให้มันเคลิบเคลิ้มจนลืมตัว มันเอียงคอรับคำชมอย่างหลงระเริง สุนัขจิ้งจอกจึงกล่าวต่อว่า 'นับเป็นเรื่องน่าเสียดายยิ่งนักที่นกผู้มีความสามารถเช่นท่านต้องนิ่งเงียบ โปรดร้องเพลงให้ข้าฟังเพียงสักบทเถิด เพื่อที่ข้าจะได้ประจักษ์ว่าใครคือราชินีแห่งป่าที่แท้จริง'

ด้วยความอยากอวดอ้างความสามารถ กาจึงอ้าปากกว้างเพื่อส่งเสียงร้อง 'กา! กา!' อย่างภูมิใจ แต่ทันทีที่อ้าปาก ก้อนชีสก็ร่วงหล่นลงมาจากปากของมัน สุนัขจิ้งจอกรีบอ้าปากงับก้อนชีสไว้อย่างรวดเร็วด้วยความสะใจ เมื่อกินอาหารจนอิ่มหนำสำราญแล้ว มันก็เงยหน้ามองนกผู้โง่เขลาที่ได้แต่นิ่งอึ้งแล้วหัวเราะเบาๆ 'แม่นาง' มันกล่าว 'เสียงของเจ้าอาจจะดัง แต่สติปัญญาของเจ้ากลับน้อยนิดนัก ครั้งต่อไปจงจำไว้ว่า คนที่ชอบเยินยอเจ้ามักไม่ใช่เพื่อนแท้' สุนัขจิ้งจอกสะบัดหางแล้วเดินหายลับไปในเงามืด ปล่อยให้เจ้ากานั่งเสียใจกับอาหารมื้อเที่ยงที่สูญเสียไป