ต้นไม้กับขวาน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ป่าใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ ต้นไม้ทั้งหลายเติบโตแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ พวกมันอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขและมั่นคงมานานหลายชั่วอายุคน จนกระทั่งวันหนึ่ง ชายตัดไม้คนหนึ่งเดินทางเข้ามาในป่าพร้อมกับใบขวานเหล็กกล้าที่คมกริบ แต่ทว่าด้ามจับของเขาได้หักสะบั้นลง ทำให้เขาไม่อาจใช้งานมันได้

ชายตัดไม้เดินไปหาต้นโอ๊กผู้เป็นหัวหน้าของเหล่าไม้ทั้งหลาย เขาเอ่ยปากขอความเมตตาว่า 'ข้าพเจ้าขอเพียงกิ่งไม้เล็กๆ จากต้นแอชสักกิ่งเถิด เพื่อนำไปทำด้ามขวานใหม่ หากพวกท่านอนุเคราะห์ ข้าพเจ้าสัญญาว่าจะไม่รบกวนป่าแห่งนี้อีกเลย' เหล่าต้นไม้เมื่อได้ฟังก็เกิดความสงสาร เห็นว่าเพียงกิ่งไม้เล็กๆ คงไม่ทำให้ป่าเสียหายอะไร จึงพากันตกลงใจยอมสละกิ่งก้านให้แก่ชายตัดไม้ผู้นั้น

เมื่อชายตัดไม้ได้รับกิ่งไม้ที่แข็งแรงสมใจ เขาก็นำไปสวมเข้ากับใบขวานจนกลายเป็นอาวุธที่สมบูรณ์พร้อม ทันใดนั้น แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปจากชายผู้เดินทางที่เหนื่อยล้า กลายเป็นนักล่าที่เต็มไปด้วยความโลภ เขาเริ่มใช้ขวานเล่มใหม่นั้นฟาดฟันต้นไม้ในป่าอย่างบ้าคลั่ง ต้นไม้ที่เคยหยิบยื่นความเมตตาให้แก่เขากลับต้องล้มลงทีละต้นด้วยอาวุธที่พวกมันเองเป็นผู้มอบให้

ในวินาทีที่ต้นโอ๊กใหญ่กำลังจะถูกโค่นลง มันได้แต่ทอดถอนใจด้วยความเสียดายและเสียใจอย่างสุดซึ้ง มันตระหนักได้ในตอนนั้นเองว่า ความใจอ่อนที่ขาดการไตร่ตรองของพวกมัน ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหญ่ที่สุดของป่า หากพวกมันไม่ยอมให้กิ่งไม้ไปทำด้ามขวาน ชายผู้นั้นก็คงไม่มีปัญญาทำอันตรายแก่เหล่าต้นไม้ได้เลย แต่ตอนนี้ทุกอย่างสายเกินไปเสียแล้ว ป่าอันร่มรื่นกำลังจะกลายเป็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่าด้วยฝีมือของคนที่พวกมันเคยช่วยเหลือไว้