สุนัขจิ้งจอกกับลิง

กาลครั้งหนึ่ง สุนัขจิ้งจอกและลิงเดินทางร่วมกันบนเส้นทางสายหนึ่ง ทั้งคู่สนทนาเรื่องความเป็นผู้ดีและชาติกำเนิด สุนัขจิ้งจอกผู้มีนิสัยเจ้าเล่ห์ได้อวดอ้างว่าตนสืบเชื้อสายมาจากตระกูลขุนนางเก่าแก่ มันพรรณนาถึงความยิ่งใหญ่ของบรรพบุรุษด้วยน้ำเสียงที่โอ้อวด พร้อมกับเชิดหน้าเดินอย่างสง่างามราวกับว่าตนนั้นสูงส่งกว่าสัตว์ทั้งปวงในป่า

ลิงผู้มีความฉลาดเฉลียวและแฝงไปด้วยความขี้เล่น รับฟังคำโอ้อวดนั้นด้วยความขบขัน ลิงไม่ได้โต้ตอบสิ่งใดเพียงแต่ดวงตาเป็นประกายด้วยความคิดบางอย่าง เมื่อทั้งคู่เดินลึกเข้าไปในป่าจนถึงลานกว้างแห่งหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยหินเก่าแก่ที่ปกคลุมด้วยมอส ลิงจึงหยุดเดินแล้วผายมือไปทางกองหินเหล่านั้นด้วยท่าทางที่ดูเคารพนับถืออย่างยิ่ง

'ช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก' ลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความประชดประชัน 'ในที่สุดเราก็มาถึงสุสานบรรพบุรุษของข้าพเจ้า หินเหล่านี้คืออนุสรณ์สถานของเหล่าดยุคและขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยปกครองแผ่นดินนี้ ท่านสุนัขจิ้งจอกเพื่อนรัก ท่านมองเห็นบรรพบุรุษของท่านอยู่ที่นี่บ้างหรือไม่'

สุนัขจิ้งจอกกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงกองหินเก่าและเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวกัน มันตระหนักได้ทันทีว่าลิงกำลังล้อเลียนความภูมิใจที่ว่างเปล่าของมัน สุนัขจิ้งจอกรู้สึกอับอายเป็นอย่างยิ่ง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเพราะไม่สามารถหาหลักฐานมายืนยันคำกล่าวอ้างของตนได้ มันเสียรู้ให้กับความจองหองที่ตนสร้างขึ้นมาเอง สุนัขจิ้งจอกจึงรีบเดินก้มหน้าหนีเข้าไปในเงามืดของแมกไม้ ทิ้งให้ลิงหัวเราะเยาะในความเขลาของผู้อวดอ้างที่ตกหลุมพรางคำพูดของตนเอง