ชาวประมงกับปลาตัวเล็ก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชาวประมงผู้ยากจนคนหนึ่งประกอบอาชีพจับปลาประทังชีวิต เขาออกเรือไปกลางทะเลแต่เช้าตรู่และเฝ้ารอคอยอย่างอดทน วันหนึ่งหลังจากที่เขาเหวี่ยงแหอยู่นาน ในที่สุดเขาก็รู้สึกถึงแรงดึงที่ปลายแห เมื่อเขาดึงแหขึ้นมาบนเรือ กลับพบเพียงปลาตัวจิ๋วเพียงตัวเดียวที่กำลังดิ้นรนอยู่ในตาข่าย

ขณะที่ชาวประมงกำลังจะหยิบปลาตัวนั้น ปลาตัวเล็กก็ได้เอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนว่า 'ท่านชาวประมงผู้ใจดี โปรดปล่อยข้าไปเถิด ข้าตัวเล็กเพียงเท่านี้ คงไม่อาจเป็นอาหารมื้อใหญ่ให้ท่านได้ หากท่านปล่อยข้ากลับลงไปในทะเล ข้าจะเติบโตขึ้นจนตัวใหญ่และแข็งแรง เมื่อถึงเวลานั้น ท่านค่อยจับข้าใหม่ ข้าจะเป็นรางวัลอันโอชะที่คู่ควรกับมื้ออาหารของราชาเลยทีเดียว'

ชาวประมงมองปลาตัวน้อยในมือสลับกับความว่างเปล่าบนเรือ เขาครุ่นคิดถึงข้อเสนอของมัน ชั่งน้ำหนักระหว่างอาหารมื้อเล็กในมือกับคำสัญญาที่วาดฝันถึงอนาคต หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มอย่างคนรู้ทัน แล้วหย่อนปลาตัวนั้นลงในตะกร้าของเขา

ชาวประมงตอบว่า 'ถึงเจ้าจะตัวเล็ก แต่เจ้าก็อยู่ในมือข้าแล้ว เป็นสิ่งที่ข้าถือครองได้จริง หากข้าปล่อยเจ้าไปเพียงเพื่อหวังว่าจะได้จับเจ้าอีกครั้งในอนาคตที่ใหญ่กว่าเดิม นั่นเท่ากับว่าข้าทิ้งสิ่งที่มีอยู่จริงไปเพื่อไล่ตามความฝันที่อาจไม่มีวันเป็นจริง ข้าจะไม่ยอมแลกอาหารมื้อแน่นอนในวันนี้ กับคำสัญญาที่เลื่อนลอยในวันหน้าอย่างแน่นอน'

ชาวประมงจึงเดินทางกลับฝั่งอย่างมีความสุขกับเหยื่อที่จับได้ แม้จะเป็นเพียงปลาตัวเล็ก แต่เขาก็ภูมิใจที่ได้รับรางวัลที่แน่นอน ดีกว่าการสูญเสียสิ่งที่อยู่ในมือไปเพื่อไขว่คว้าสิ่งที่ยังมองไม่เห็น