นกนางแอ่นกับกา

ในฤดูร้อนอันแสนสุข นกนางแอ่นและนกกาตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้สูงท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่น นกนางแอ่นผู้มีปีกเรียวงามและขนเป็นเงางามดุจอัญมณี ต่างพากันอวดอ้างถึงความสวยงามและความรวดเร็วในการบินของตนอย่างลำพองใจ

'ดูข้าสิ' นกนางแอ่นส่งเสียงร้องและโฉบเฉี่ยวไปมาอย่างรวดเร็ว 'ขนของข้าเป็นประกายงดงาม และปีกของข้าก็พริ้วไหวดั่งสายลม ข้าคือนกที่สง่างามที่สุดในนภากว้าง' มันมองลงมาที่นกกาซึ่งมีขนสีดำสนิทและท่าทางที่ดูเชื่องช้าด้วยสายตาดูแคลน

'เจ้าช่างน่าสงสารเหลือเกิน' นกนางแอ่นกล่าวต่อ 'เจ้าต้องแบกขนสีมืดหม่นเช่นนั้นไปมา คงจะน่าเบื่อไม่น้อย เจ้าไม่มีทั้งสีสันที่งดงามและความคล่องแคล่วว่องไว เจ้าไม่รู้สึกอับอายบ้างหรือที่ดูจืดชืดในขณะที่โลกใบนี้เต็มไปด้วยความสดใสเช่นนี้'

นกกาไม่ได้ตอบโต้สิ่งใด มันเพียงแต่นั่งนิ่งสังเกตการณ์นกนางแอ่นที่กำลังร่ายรำท่ามกลางแสงแดดด้วยความสงบ จนกระทั่งฤดูกาลแปรเปลี่ยน ลมหนาวอันโหดร้ายเริ่มพัดผ่านเข้ามา ต้นไม้ผลัดใบและดอกไม้เหี่ยวเฉา โลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวโพลนด้วยหิมะและอากาศที่หนาวเหน็บ

นกนางแอ่นผู้บอบบางไม่สามารถทนต่อความหนาวเย็นได้ ขนที่เคยสวยงามของมันไม่อาจปกป้องร่างกายจากลมพัดแรงได้เลย มันเริ่มอ่อนแรงลงและหาอาหารไม่ได้อีกต่อไป ในขณะที่นกกาซึ่งมีขนสีดำหนาแน่นและร่างกายที่แข็งแกร่งกลับยังคงบินไปมาได้อย่างปกติ มันสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศที่เลวร้ายได้อย่างง่ายดาย

เมื่อนกนางแอ่นตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นหิมะด้วยความหนาวเหน็บจนเกือบสิ้นใจ นกกาจึงบินลงมาใกล้แล้วกล่าวว่า 'เจ้าเคยอวดอ้างถึงความงามของเจ้าในวันที่โลกสดใส แต่ในยามที่ฤดูหนาวมาเยือน ความแข็งแกร่งและความอดทนต่างหากคือสิ่งที่ช่วยให้ชีวิตอยู่รอด' นกนางแอ่นจึงได้ตระหนักในวินาทีนั้นเองว่า ความสวยงามที่เป็นเพียงเปลือกนอกนั้นไม่มีความหมายอันใดเลยเมื่อต้องเผชิญกับความเป็นจริงของชีวิต