หมาป่ากับหมาเฝ้าบ้าน

กาลครั้งหนึ่ง มีหมาป่าตัวหนึ่งร่างกายผอมโซจนเห็นซี่โครง มันเร่ร่อนไปตามป่าด้วยความหิวโหย วันหนึ่งมันได้พบกับหมาเฝ้าบ้านตัวหนึ่งที่มีรูปร่างสมบูรณ์พูนสุข ขนเป็นมันเงางาม หมาป่ามองดูด้วยความอิจฉาจึงเอ่ยทักทาย 'สหายเอ๋ย เหตุใดเจ้าจึงดูอ้วนท้วนสมบูรณ์เช่นนี้ ข้าต้องออกล่าเหยื่อด้วยความยากลำบาก บางวันแทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง แต่ดูเจ้าสิ ช่างสุขสบายเหลือเกิน'

หมาเฝ้าบ้านยิ้มแล้วตอบว่า 'ชีวิตข้าสุขสบายมาก เจ้านายของข้าจัดหาอาหารให้กินทุกวัน มีที่นอนอบอุ่นเพียงพอ หน้าที่ของข้ามีเพียงเฝ้าบ้านในตอนกลางคืนและคอยต้อนรับเจ้านายเมื่อเขากลับมา หากเจ้าลองไปอยู่กับเจ้านายข้า เจ้าก็คงอ้วนท้วนไม่ต่างจากข้าหรอก'

หมาป่าฟังแล้วรู้สึกสนใจจึงถามว่า 'ข้าต้องทำอย่างไรบ้างถึงจะได้ทำงานเช่นเดียวกับเจ้า' ทั้งสองจึงพากันเดินมุ่งหน้าไปสู่บ้านของเจ้านาย แต่ในระหว่างทาง หมาป่าสังเกตเห็นรอยแหว่งที่ขนรอบคอของหมาเฝ้าบ้าน มันจึงหยุดเดินแล้วถามด้วยความสงสัย 'รอยที่คอเจ้านั่นคืออะไรหรือ'

หมาเฝ้าบ้านตอบอย่างไม่ใส่ใจ 'อ๋อ นั่นเป็นเพียงรอยปลอกคอที่เจ้านายล่ามไว้ตอนกลางวัน เพื่อไม่ให้ข้าวิ่งหนีไปไหนไกล มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับอาหารที่ข้าได้รับ'

หมาป่าถึงกับชะงักและถอยหลังออกมาทันที 'ปลอกคอหรือ? เจ้าหมายความว่าเจ้าไม่มีอิสระที่จะไปไหนมาไหนตามใจชอบอย่างนั้นหรือ'

'ก็ใช่ แต่อย่าลืมสิว่าอาหารข้ามีกินเหลือเฟือ!' หมาเฝ้าบ้านพยายามอธิบาย

หมาป่าหันหลังกลับแล้วเดินเข้าป่าลึกไปโดยไม่ลังเล 'เจ้าเก็บความสุขสบายเหล่านั้นไว้เถิดเพื่อนเอ๋ย' มันตะโกนกลับมา 'ข้าขอยอมทนหิวแต่มีอิสระ ดีกว่าต้องอยู่อย่างอิ่มหนำแต่ต้องถูกล่ามโซ่เป็นทาสไปตลอดชีวิต เพราะอิสรภาพนั้นมีค่าเกินกว่าจะแลกด้วยอาหารมื้อใดๆ'