สุนัขจิ้งจอกกับสิงโตป่วย

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ใจกลางป่าใหญ่ สิงโตผู้เป็นเจ้าป่าเริ่มแก่ชราและล้มป่วยลง ร่างกายที่เคยแข็งแรงกลับอ่อนแอจนไม่สามารถออกไปล่าเหยื่อได้เหมือนแต่ก่อน มันจึงตัดสินใจนอนรอความตายอยู่ในถ้ำลึก พร้อมกับวางแผนล่อลวงเหล่าสัตว์ทั้งหลายในป่าให้เข้ามาหาเพื่อจับกินเป็นอาหาร

สิงโตแสร้งทำเป็นส่งเสียงครวญครางอย่างน่าสงสาร เมื่อมีสัตว์ตัวใดเดินผ่านมาใกล้ถ้ำ มันก็จะเรียกให้เข้าไปหาใกล้ๆ โดยอ้างว่าตนกำลังจะสิ้นใจและต้องการคำอำลาจากเพื่อนร่วมป่า เมื่อสัตว์ผู้หลงเชื่อเดินเข้าไปใกล้ถึงปากถ้ำ สิงโตผู้หิวโหยก็จะตะครุบเหยื่อเหล่านั้นกินเป็นอาหารทันที แผนการร้ายนี้ทำให้สิงโตอิ่มหนำสำราญได้โดยไม่ต้องออกแรงวิ่งไล่ล่าให้เหนื่อย

ต่อมา ถึงคราวของสุนัขจิ้งจอกผู้เฉลียวฉลาดเดินผ่านมา มันหยุดอยู่ที่หน้าถ้ำแต่ไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน สิงโตเห็นดังนั้นจึงเอ่ยปากเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า 'ท่านจิ้งจอกผู้เป็นมิตร ทำไมท่านถึงยืนห่างไกลเช่นนั้นเล่า เข้ามาใกล้ๆ สิ ข้ากำลังจะตายแล้ว มาส่งข้าเป็นครั้งสุดท้ายเถิด'

สุนัขจิ้งจอกผู้มีไหวพริบไม่หลงกลตามคำเชิญชวน มันกวาดสายตามองดูรอยเท้าบริเวณปากถ้ำอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนจะตอบกลับไปว่า 'ข้ายินดีจะเข้าไปหาท่านท่านเจ้าป่า แต่ข้าสังเกตเห็นรอยเท้ามากมายที่เดินมุ่งหน้าเข้าไปในถ้ำของท่าน แต่ข้ากลับไม่เห็นรอยเท้าแม้แต่รอยเดียวที่เดินย้อนกลับออกมาเลย ข้าจึงเกรงว่าถ้ำของท่านอาจไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับข้า' กล่าวจบ สุนัขจิ้งจอกก็หันหลังกลับและวิ่งหายเข้าไปในป่าลึก ทิ้งให้สิงโตเจ้าเล่ห์ต้องนอนหิวโหยอยู่เพียงลำพังในถ้ำของมันเอง