กากับเหยือกน้ำ

ท่ามกลางฤดูร้อนอันแผดเผา ผืนดินแห้งแล้งแตกระแหง แสงแดดกล้าส่องกระทบลงมาจนทุ่งหญ้ากลายเป็นสีเหลืองกรอบ ลำธารที่เคยไหลรินบัดนี้เหลือเพียงรอยแยกของดินโคลน กาตัวหนึ่งบินร่อนไปทั่วบริเวณด้วยความหิวกระหายอย่างหนัก ลำคอของมันแห้งผากราวกับถูกแผดเผา มันบินหาแหล่งน้ำอยู่นานหลายชั่วโมงจนเกือบจะหมดแรง

ในขณะที่ความหวังเริ่มริบหรี่ กาตัวนั้นก็มองเห็นเหยือกน้ำใบหนึ่งวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวในมุมของสวนร้าง มันรีบบินถลาลงไปเกาะที่ขอบเหยือกด้วยความดีใจ แต่เมื่อชะโงกหน้าลงไปดู มันกลับพบว่าระดับน้ำในเหยือกนั้นต่ำเกินกว่าที่จงอยปากของมันจะเอื้อมถึง แม้จะพยายามยืดคอและเอียงตัวอย่างไร น้ำที่อยู่ก้นเหยือกก็ยังคงห่างไกลเกินเอื้อม

กาพยายามผลักเหยือกให้ล้มลงเพื่อให้น้ำไหลออกมา แต่มันก็หนักเกินกว่าแรงของนกตัวน้อยจะทำได้ มันพยายามเดินวนเวียนอยู่รอบเหยือกด้วยความร้อนรน แต่แล้วสายตาของมันก็เหลือบไปเห็นก้อนกรวดเล็กๆ มากมายที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นดิน แสงสว่างแห่งปัญญาฉายชัดขึ้นในดวงตาของมัน มันรู้แล้วว่าจะต้องทำอย่างไร

มันเริ่มคาบก้อนกรวดทีละก้อนด้วยจงอยปากแล้วทิ้งลงไปในเหยือกน้ำ เสียงก้อนหินกระทบก้นเหยือกดังขึ้นเป็นระยะๆ ติ๋ง... ติ๋ง... ทุกครั้งที่ก้อนหินจมลงไป ระดับน้ำในเหยือกก็ค่อยๆ ขยับสูงขึ้นทีละน้อย แม้จะเป็นงานที่ต้องใช้ความอดทนและเวลา แต่เจ้ากาก็ไม่ละความพยายาม มันยังคงเพียรพยายามหย่อนก้อนกรวดลงไปอย่างไม่ลดละ

ในที่สุด น้ำที่อยู่ก้นเหยือกก็ค่อยๆ ดันตัวสูงขึ้นมาจนถึงขอบเหยือกพอดี กาตัวนั้นจึงได้ดื่มน้ำอย่างสมใจปรารถนาเพื่อดับกระหาย ความฉลาดบวกกับความเพียรพยายามของมันในครั้งนี้ ทำให้มันเอาตัวรอดจากความตายมาได้ในที่สุด