สุนัขจิ้งจอกกับคนตัดไม้

สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งกำลังวิ่งหนีตายอย่างสุดชีวิต ขนของมันยุ่งเหยิงและปอดของมันแทบจะระเบิดจากการวิ่งหนีไม่หยุดหย่อน เบื้องหลังของมัน เสียงเห่าหอนของฝูงสุนัขล่าเนื้อดังใกล้เข้ามาทุกที ฟันที่แยกเขี้ยวของพวกมันดูหิวโหยและน่าสะพรึงกลัว ในขณะที่หมดหนทาง สุนัขจิ้งจอกก็เหลือบไปเห็นคนตัดไม้คนหนึ่งกำลังทำงานอยู่ชายป่า มันจึงรีบวิ่งเข้าไปหาชายผู้นั้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

'ท่านผู้ใจบุญ!' สุนัขจิ้งจอกร้องขอพร้อมกับก้มหัวลงต่ำ 'ข้ากำลังถูกไล่ล่า ได้โปรดช่วยซ่อนข้าจากคนใจร้ายและฝูงสุนัขเหล่านั้นเถิด หากท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจะเป็นหนี้บุญคุณท่านไปตลอดกาล'

คนตัดไม้เห็นใจในชะตากรรมของสัตว์ตัวน้อยจึงพยักหน้า เขาชี้ไปที่กระท่อมหลังเล็กของเขาแล้วกระซิบว่า 'รีบเข้าไปซ่อนในเพิงเก็บฟืนเร็วเข้า' สุนัขจิ้งจอกรีบมุดเข้าไปในความมืด ขดตัวแน่นอยู่หลังกองฟืนและกลั้นหายใจขณะที่เหล่านายพรานควบม้าเข้ามาถึงลานกว้าง หัวหน้ากลุ่มเดินเข้ามาหาคนตัดไม้แล้วถามว่า 'นี่เจ้าคนตัดไม้ เจ้าเห็นสุนัขจิ้งจอกวิ่งผ่านมาทางนี้บ้างไหม?'

คนตัดไม้ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า 'ไม่เลย ข้าไม่เห็นสัตว์ตัวไหนผ่านมาทางนี้ทั้งนั้น' ทว่าในขณะที่เขาปฏิเสธ มือของเขากลับชี้ไปยังทิศทางของเพิงที่สุนัขจิ้งจอกซ่อนตัวอยู่ เหล่านายพรานไม่ได้สังเกตเห็นท่าทางของเขา จึงเชื่อคำพูดและควบม้าจากไปจนลับตา

เมื่อสถานการณ์ปลอดภัย สุนัขจิ้งจอกก็ย่องออกมาจากเพิง มันมองไปที่คนตัดไม้ซึ่งกำลังรอคำขอบคุณ แต่แทนที่จะพูดจาขอบคุณ สุนัขจิ้งจอกกลับดมกลิ่นไปรอบๆ สะบัดหางอย่างเย็นชา แล้วเดินจากไปทางป่าลึก

'เดี๋ยวสิ!' คนตัดไม้ร้องเรียกด้วยความประหลาดใจ 'เจ้าไม่มีคำขอบคุณให้แก่ผู้ที่ช่วยชีวิตเจ้าเลยหรือ?'

สุนัขจิ้งจอกหยุดกึก หันกลับมามองด้วยดวงตาสีทองที่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม 'ข้าคงจะขอบคุณท่านจากใจจริง หากมือของท่านไม่ทรยศต่อคำพูดที่ท่านให้ไว้' สุนัขจิ้งจอกกล่าวทิ้งท้าย 'ปากของท่านบอกว่าไม่เห็น แต่การกระทำของท่านกลับชี้เบาะแสให้พวกมันเห็นข้า' ว่าแล้วมันก็หายลับไปในความมืด ทิ้งให้คนตัดไม้ยืนทบทวนถึงการกระทำของตนเอง