ต้นโอ๊กกับต้นอ้อ

ณ ริมฝั่งแม่น้ำสายหนึ่ง มีต้นโอ๊กต้นใหญ่ตระหง่านอยู่ มันมีลำต้นที่หนา รากที่หยั่งลึก และกิ่งก้านสาขาที่แผ่ขยายราวกับจะท้าทายท้องฟ้า ใกล้ๆ กันนั้นตามแนวตลิ่งที่ชื้นแฉะ มีกอต้นอ้อเล็กๆ ที่ดูอ่อนช้อยและบอบบางขึ้นอยู่เป็นกลุ่ม

วันหนึ่ง ต้นโอ๊กมองลงมาที่ต้นอ้อด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วกล่าวขึ้นว่า 'ข้ารู้สึกสงสารพวกเจ้าจริงๆ ที่ต้องเกิดมาตัวเล็กและอ่อนแอเพียงนี้ เพียงแค่ลมพัดเบาๆ พวกเจ้าก็ต้องก้มหัวให้มันแล้ว ผิดกับข้าที่ยืนหยัดอย่างมั่นคง เป็นสัญลักษณ์แห่งความแข็งแกร่งที่ไม่มีสิ่งใดมาสั่นคลอนได้'

ต้นอ้อไม่ได้โต้ตอบสิ่งใด พวกมันเพียงไหวเอนไปตามกระแสลมอย่างอ่อนช้อย ลำต้นที่เรียวบางของพวกมันร่ายรำไปตามจังหวะธรรมชาติ พวกมันเข้าใจในสัจธรรมของชีวิตดี จึงไม่คิดที่จะต่อล้อต่อเถียงกับต้นไม้ที่ทะนงตน

ไม่นานนัก พายุใหญ่ก็พัดกระหน่ำ ท้องฟ้ามืดมิดและลมพายุเริ่มแผดเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด ต้นโอ๊กที่มั่นใจในความแข็งแกร่งของตน พยายามยืนหยัดอย่างเต็มที่ มันเกร็งกิ่งก้านและไม่ยอมเอนเอียงไปตามลมแม้แต่น้อย มันต่อสู้กับพายุด้วยความดื้อรั้น ส่งเสียงลั่นขณะที่ถูกลมกระแทกเข้าใส่อย่างรุนแรง

ในขณะเดียวกัน ที่ริมฝั่งน้ำ ต้นอ้อไม่ได้ขัดขืนลมพายุ เมื่อลมพัดแรง พวกมันก็โน้มตัวลงต่ำ ปล่อยให้ลมพัดผ่านตัวไปโดยไม่ขัดขืน พวกมันเอนลู่ไปตามกระแสลมราวกับกำลังเต้นรำ จนกระทั่งพายุผ่านพ้นไปโดยที่พวกมันไม่ได้รับอันตรายใดๆ

เมื่อแสงตะวันยามเช้าสาดส่อง พายุก็สงบลง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือต้นโอ๊กที่หักโค่นลงกองกับพื้น ลำต้นอันยิ่งใหญ่ของมันถูกลมพายุหักสะบั้นลงเพราะความดื้อรั้นที่ไม่ยอมโอนอ่อน แต่ต้นอ้อเหล่านั้นยังคงยืนต้นอยู่ได้อย่างสง่างาม พวกมันรอดพ้นจากพายุร้ายได้ไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่ง แต่เพราะรู้ว่าเวลาใดควรจะผ่อนปรนและยอมโอนอ่อนตามสถานการณ์