ล่อ

มีล่อตัวหนึ่ง รูปร่างกำยำแข็งแรงและขนสวยเป็นเงางาม มันได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากเจ้าของจนเกิดความลำพองใจในตนเอง ด้วยความที่เป็นสัตว์ที่มีพลังเหลือล้น มันจึงมักจะเดินเชิดหน้าชูตาและโอ้อวดต่อสัตว์ตัวอื่นในคอกอยู่เสมอว่าตนเองนั้นมีสายเลือดที่สูงส่ง

'พ่อของข้าเป็นม้าแข่งที่สง่างามที่สุด' ล่อตัวนั้นประกาศก้องด้วยความมั่นใจ 'เขาวิ่งเร็วดั่งลมพัดและได้รับรางวัลมานับไม่ถ้วน ข้าเองก็ได้รับสืบทอดสายเลือดอันสูงส่งนั้นมา ข้าจึงไม่ได้เกิดมาเพื่อทำงานหนักเหมือนสัตว์ทั่วไป แต่ข้าควรจะได้รับเกียรติเฉกเช่นอาชาชั้นเลิศ' มันมักจะจินตนาการว่าตนเองกำลังวิ่งโลดแล่นอยู่ในทุ่งกว้าง โดยมีอานม้าสีทองประดับอยู่บนหลัง

แต่แล้ววันหนึ่ง เจ้าของได้บรรทุกกระสอบข้าวสารจำนวนมากจนล้นเกวียน และนำล่อตัวนั้นไปเทียมแอกเพื่อลากไปยังโรงสี ล่อที่เคยฝันหวานว่าจะได้วิ่งแข่งกลับต้องรับภาระหนักอึ้ง เส้นทางที่มันต้องเดินผ่านเต็มไปด้วยโคลนตมอันเหนียวหนืดและขรุขระ ร่างกายที่เคยสง่างามเริ่มสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้า ขนที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้กลับเต็มไปด้วยคราบฝุ่นและเหงื่อไคล มันพยายามก้าวเดินอย่างยากลำบาก แอกที่คอเริ่มบาดเนื้อจนรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว

ในขณะนั้นเอง ความจริงก็ปรากฏชัดในใจของมัน มันหวนนึกถึงแม่ที่เป็นเพียงลาธรรมดาผู้ซื่อสัตย์และมีความอดทนสูง พลังที่ใช้ในการลากเกวียนหนักๆ นี้ มิใช่มาจากสายเลือดม้าแข่งอย่างที่มันเคยหลงผิด แต่มาจากความอดทนของแม่ลาที่อยู่ในสายเลือดของมันนั่นเอง เมื่อแสงแดดแผดเผาและความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ ความทะนงตัวที่เคยมีก็มลายหายไปสิ้น

มันก้มหน้าก้มตาทำงานของตนต่อไปด้วยความเงียบเชียบและยอมรับในสิ่งที่ตนเป็น ในยามนี้มันเข้าใจแล้วว่า การรู้จักหน้าที่และยอมรับความจริงของตนเองนั้น มีค่ามากกว่าการหลงระเริงอยู่ในภาพฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง ล่อตัวนั้นจึงตั้งใจลากเกวียนไปยังจุดหมายด้วยความอดทน โดยไม่คิดจะโอ้อวดถึงความเป็นม้าแข่งอีกต่อไป