นกฮูกกับตั๊กแตน

บนกิ่งไม้สูงของต้นโอ๊กโบราณ นกฮูกเฒ่าตัวหนึ่งใช้เวลาในช่วงกลางวันไปกับการนอนหลับอย่างเงียบสงบ มันเป็นสัตว์แห่งรัตติกาลที่โปรดปรานความเย็นสบายและความเงียบงันของความมืดมากกว่าแสงแดดที่แผดเผา ทว่าในยามบ่ายของฤดูร้อนอันอบอุ่น ขณะที่นกฮูกกำลังพยายามพักผ่อนอยู่นั้น ความสงบของมันกลับถูกทำลายลงโดยตั๊กแตนตัวหนึ่ง

ตั๊กแตนผู้นี้ส่งเสียงร้องแหลมสูงและน่ารำคาญอย่างไม่หยุดหย่อน มันกระโดดไปมาระหว่างใบไม้โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง มันเป็นตัวแทนของความโอหังที่ดูแคลนการนอนของนกฮูก และคุยโวถึงความสามารถในการร้องเพลงของตน นกฮูกซึ่งโดยธรรมชาติเป็นผู้ที่มีความอดทนสูง ได้ลืมตาคู่โตสีทองขึ้นข้างหนึ่ง แล้วกล่าวขอร้องอย่างสุภาพให้แมลงตัวน้อยย้ายไปร้องที่อื่นเพื่อให้ตนได้พักผ่อนบ้าง

แทนที่จะแสดงความเคารพ ตั๊กแตนกลับยิ่งได้ใจ มันเริ่มร้องเพลงให้ดังขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับดูหมิ่นนกฮูกว่าตนเองมีสิทธิ์ในต้นไม้นี้ทุกประการ เพราะแสงอาทิตย์เป็นของเหล่าผู้ขับขาน นกฮูกตระหนักดีว่าเหตุผลคงใช้ไม่ได้กับความหลงตัวเองเช่นนี้ มันจึงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นกล่าวคำชื่นชมด้วยน้ำเสียงที่ดูนุ่มนวล

'เพื่อนรัก' นกฮูกกล่าวเบาๆ 'เสียงของเจ้าช่างไพเราะดุจดั่งเสียงพิณสวรรค์ หากข้าต้องตื่นขึ้นมา ข้าก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่จะได้ฟังเพลงของเจ้าให้มากกว่านี้ บังเอิญว่าข้ามีน้ำหวานแสนอร่อยที่เหล่าเทพประทานมาให้แก่ผู้ที่มีเสียงอันไพเราะเช่นเจ้า เชิญเจ้าเข้ามาในโพรงไม้ของเราเพื่อดื่มน้ำหวานด้วยกันเถิด'

ตั๊กแตนผู้หลงระเริงและมัวเมาในคำเยินยอ เชื่อสนิทใจว่าในที่สุดตนก็ได้รับการยอมรับในความยิ่งใหญ่ มันจึงกระโดดเข้าไปในโพรงไม้ของนกฮูกทันที ทว่าทันทีที่เท้าของมันแตะลงในความมืด นกฮูกซึ่งไม่มีน้ำหวานแม้แต่น้อยก็ตะครุบเจ้าตั๊กแตนผู้โง่เขลาเป็นอาหารมื้อบ่ายทันที ป่ากลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง และนกฮูกเฒ่าก็กลับไปนอนหลับพักผ่อนตามเดิม ทิ้งบทเรียนเรื่องความโอหังให้สายลมพัดพาไป