ลมเหนือกับดวงอาทิตย์

ณ ท้องฟ้าเบื้องบน ลมเหนือและดวงอาทิตย์เกิดการโต้เถียงกันอย่างเผ็ดร้อน ต่างฝ่ายต่างอวดอ้างถึงพละกำลังอันมหาศาลของตนว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาธรรมชาติทั้งปวง ในขณะที่การโต้เถียงดำเนินไป พวกเขาก็เหลือบไปเห็นนักเดินทางคนหนึ่งกำลังเดินอยู่บนถนนสายเปลี่ยว เขาห่มคลุมร่างกายด้วยเสื้อคลุมตัวหนาเพื่อป้องกันลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามา

เมื่อเห็นโอกาสที่จะตัดสินข้อพิพาท ลมเหนือจึงหันไปหาดวงอาทิตย์ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ 'มาลองวัดกำลังกันเถอะ' ลมเหนือประกาศ 'ใครก็ตามที่สามารถทำให้ชายผู้นั้นถอดเสื้อคลุมออกได้ ผู้นั้นคือผู้ชนะ' ดวงอาทิตย์ผู้สงบนิ่งและเฉิดฉายได้พยักหน้าตอบรับคำท้านั้นด้วยความเมตตา

ลมเหนือเริ่มก่อน เขาเค้นลมหายใจเฮือกใหญ่แล้วพ่นลมกรรโชกแรงใส่ชายผู้นั้น เขาส่งเสียงหวีดหวิวและกระโชกแรงไปทั่วบริเวณด้วยความเกรี้ยวกราด เขาคิดว่าด้วยพละกำลังอันมหาศาลนี้ เขาจะสามารถกระชากเสื้อคลุมออกจากไหล่ของชายผู้นั้นได้ แต่ยิ่งลมเหนือพัดแรงเท่าไร นักเดินทางก็ยิ่งกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้นเท่านั้น ด้วยความกลัวในความหนาวเย็น ชายผู้นั้นจึงก้มหน้าก้มตาและรวบชายเสื้อคลุมเข้าหากันเพื่อรักษาความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย

หลังจากพยายามอยู่นานจนหมดแรง ลมเหนือก็ยอมแพ้และหยุดลง ในที่สุดก็ถึงคราวของดวงอาทิตย์บ้าง เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากหลังก้อนเมฆทมิฬ แล้วสาดแสงสีทองอันนุ่มนวลลงมายังโลกมนุษย์ เขาไม่ได้ใช้ความรีบร้อนหรือความรุนแรงใดๆ เพียงแค่ยิ้มและแผ่รังสีความอบอุ่นลงไป อากาศเริ่มอุ่นขึ้น นักเดินทางที่เคยตัวสั่นก็เริ่มผ่อนคลายความตึงเครียด เมื่อความร้อนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ชายผู้นั้นก็รู้สึกสบายตัวจนทนความร้อนไม่ไหว เขาจึงปลดกระดุมเสื้อคลุมและถอดมันออกวางพาดไว้ที่แขน แล้วเดินต่อไปท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่นด้วยความสบายใจ

ลมเหนือมองลงมาด้วยความสำนึกผิด เขาได้เรียนรู้ว่าในขณะที่เขาสามารถพัดพาสิ่งต่างๆ ให้พังทลายได้ด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ความอบอุ่นที่นุ่มนวลของดวงอาทิตย์กลับสามารถทำในสิ่งที่กำลังอันมหาศาลไม่อาจทำได้ เขาจึงตระหนักได้ว่า พลังที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การใช้กำลังข่มเหง แต่อยู่ที่ความอ่อนโยนและความอดทนที่ทำให้ผู้อื่นยอมเปลี่ยนใจด้วยความเต็มใจ