ยุงริ้นกับวัว

ในทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ยุงริ้นตัวหนึ่งบินร่อนไปมาด้วยความลำพองใจในความเล็กจ้อยของตน มันบินโฉบเฉี่ยวไปรอบๆ จนกระทั่งมาพบกับวัวตัวใหญ่ยักษ์กำลังเคี้ยวหญ้าอย่างสงบ ยุงริ้นจึงถือโอกาสบินไปเกาะที่ปลายเขาของวัวตัวนั้น แล้วเชิดหน้าชูตาอยู่นานด้วยความรู้สึกว่าตนเองช่างดูยิ่งใหญ่และทรงพลังเหลือเกิน

เมื่อเห็นว่าวัวไม่ได้มีท่าทีขัดขืน ยุงริ้นก็เริ่มรู้สึกว่าตนเองกำลังสร้างความเดือดร้อนให้แก่เจ้าของเขานั้น มันจึงส่งเสียงหึ่งๆ ด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูน่าเกรงขามว่า 'ท่านวัวผู้ยิ่งใหญ่ ข้าต้องขออภัยเป็นอย่างสูงที่มาเกาะอยู่บนเขาของท่าน ข้าเกรงว่าน้ำหนักตัวของข้าอาจจะทำให้ท่านรู้สึกหนักจนเดินไม่สะดวก หากท่านต้องการให้ข้าจากไป โปรดบอกมาเถิด ข้าจะรีบบินจากไปเดี๋ยวนี้เอง'

ยุงริ้นหยุดรอคำตอบด้วยใจจดจ่อ มันคาดหวังว่าวัวตัวใหญ่จะต้องรู้สึกซาบซึ้งในความเกรงใจของมัน หรือไม่ก็ต้องประหลาดใจในความสำคัญของยุงริ้นตัวน้อย แต่น่าเสียดายที่วัวตัวนั้นยังคงเคี้ยวหญ้าต่อไปอย่างใจเย็น มันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ไม่ได้สะบัดหู และไม่ได้ขยับเขยื้อนเขาทั้งสองข้างเลยแม้แต่น้อย สำหรับวัวตัวใหญ่นี้ ยุงริ้นเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่เล็กจนแทบไม่มีตัวตน มันไม่ได้รับรู้ถึงการมาเยือนของยุงริ้นเลยแม้แต่นิดเดียว

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจในคำพูดของตน ยุงริ้นก็เริ่มรู้สึกโกรธเคืองและอับอาย มันจึงตัดสินใจบินจากไปอย่างหัวเสีย เพราะความสำคัญที่มันวาดฝันเอาไว้ในใจนั้น ไม่เคยเกิดขึ้นจริงในสายตาของผู้อื่นเลย วัวตัวใหญ่นั้นยังคงกินหญ้าของมันต่อไปอย่างมีความสุข โดยไม่เคยรู้เลยว่ามีแมลงตัวจ้อยเคยพยายามจะทำตัวให้ยิ่งใหญ่บนเขาของมัน