สิงโตแก่

ในกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสิงโตตัวหนึ่งซึ่งเคยเป็นเจ้าป่าผู้เกรียงไกร บัดนี้มันชราภาพลงมาก พละกำลังที่เคยรุ่งโรจน์ถดถอยไปตามวัย กรงเล็บที่เคยคมกริบกลับทื่อล้า เขี้ยวที่เคยน่าเกรงขามก็เริ่มโยกคลอน มันไม่สามารถออกล่าเหยื่อที่รวดเร็วได้เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ความหิวโหยเริ่มกัดกินร่างกายของมันอย่างทรมาน

ด้วยความเจ้าเล่ห์ สมันจึงวางแผนอุบาย มันแสร้งทำเป็นล้มป่วยหนักและนอนซมอยู่ในถ้ำ จากนั้นก็ประกาศให้สัตว์ทั้งหลายในป่าได้รับรู้ว่ามันกำลังจะสิ้นใจ สัตว์น้อยใหญ่ต่างพากันแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนด้วยความสงสาร แต่เมื่อใครก็ตามที่ก้าวเท้าเข้าไปในถ้ำเพื่อแสดงความห่วงใย สิงโตเฒ่าก็จะตะครุบเหยื่อเคราะห์ร้ายเหล่านั้นกินเป็นอาหารทันที

ไม่นานนัก สุนัขจิ้งจอกเจ้าปัญญาตัวหนึ่งก็เดินทางมาถึงหน้าถ้ำ มันหยุดยืนอยู่ห่างๆ แล้วร้องถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า 'ข้าแต่ท่านเจ้าป่า ท่านอาการเป็นอย่างไรบ้างในวันนี้'

สิงโตเฒ่าแสร้งทำเสียงอ่อนแรงตอบกลับไปว่า 'ข้าใกล้จะสิ้นใจแล้วเพื่อนเอ๋ย เจ้าจงเข้ามาใกล้ๆ นี้เถิด ข้ามีถ้อยคำสุดท้ายอยากจะบอกกล่าวกับเจ้า'

สุนัขจิ้งจอกไม่ได้เดินเข้าไปตามคำเชิญ แต่กลับยืนมองดูร่องรอยที่พื้นดินด้วยความเฉลียวฉลาด มันสังเกตเห็นรอยเท้าสัตว์มากมายเดินเข้าไปในถ้ำ แต่กลับไม่มีรอยเท้าใดเลยที่เดินย้อนกลับออกมา สุนัขจิ้งจอกจึงเข้าใจทันทีถึงเล่ห์เหลี่ยมของสิงโต มันจึงกล่าวตอบด้วยความสุภาพว่า 'ท่านเจ้าป่า ข้าคงต้องขอตัวก่อน เพราะข้าเห็นรอยเท้าเพื่อนๆ ของข้าเดินเข้าไปในถ้ำของท่านมากมาย แต่ไม่เห็นมีใครเดินออกมาได้เลย ข้าจึงเกรงว่าเส้นทางนี้อาจไม่ปลอดภัยสำหรับข้า' กล่าวจบ สุนัขจิ้งจอกก็หันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้สิงโตเฒ่าต้องเผชิญกับความหิวโหยต่อไปตามลำพัง