กวางกับเงาในสระ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ท่ามกลางป่าอันร้อนระอุ มีกวางตัวหนึ่งเดินคอตกด้วยความกระหายน้ำ จนกระทั่งมาพบกับสระน้ำใสสะอาดแห่งหนึ่ง เมื่อกวางก้มลงดื่มน้ำ มันได้เห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในผิวน้ำที่นิ่งสนิท มันจ้องมองเงาสะท้อนนั้นด้วยความหลงใหล พลางชื่นชมเขาอันสวยงามแตกกิ่งก้านสาขาของมัน 'ช่างเป็นมงกุฎที่งดงามยิ่งนัก' มันคิดด้วยความภาคภูมิใจ 'นี่คือผลงานชิ้นเอกของธรรมชาติที่ดูสง่างามและน่าเกรงขามเหลือเกิน'

อย่างไรก็ตาม เมื่อสายตาของมันเลื่อนลงมามองที่ขาของตัวเอง ใบหน้าของมันก็เปลี่ยนเป็นความผิดหวัง 'ช่างดูผอมแห้งและเปราะบางเหลือเกิน' มันบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความรังเกียจ 'ขาเหล่านี้เป็นเพียงกิ่งไม้เล็กๆ ที่ดูไม่คู่ควรกับสัตว์ผู้สูงศักดิ์เช่นข้าเลย'

ทันใดนั้น พื้นป่าก็สั่นสะเทือน ฝูงสุนัขล่าเนื้อที่หิวกระหายพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ เสียงเห่าของพวกมันดังกึกก้องเหมือนเสียงฟ้าผ่า ความตื่นตระหนกแล่นเข้าสู่หัวใจของกวาง มันรีบออกวิ่งอย่างรวดเร็ว ขาที่ผอมแห้งและดูไร้ค่าที่มันเพิ่งจะตำหนิไปเมื่อครู่นี้ กลับเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าแลบ มันพาร่างของกวางทะยานผ่านทุ่งหญ้าและพุ่มไม้หนาทึบด้วยความสง่างามและความเร็วที่น่าทึ่ง ทำให้มันทิ้งห่างจากเขี้ยวของสุนัขล่าเนื้อไปได้ไกลโข

ทว่า ในขณะที่มันกำลังมุดผ่านดงไม้ที่พันกันยุ่งเหยิง หายนะก็มาเยือน เขาอันใหญ่โตแตกกิ่งก้านสาขาที่มันเคยภาคภูมิใจนักหนา กลับเข้าไปติดอยู่ในกิ่งไม้ต่ำๆ จนไม่สามารถดึงออกได้ กวางพยายามดิ้นรนสุดชีวิตแต่ก็ไร้ผล สุนัขล่าเนื้อวิ่งกระชั้นชิดเข้ามาทุกขณะ ในวินาทีสุดท้ายแห่งชีวิต กวางจึงได้ตระหนักถึงความจริงอันขมขื่น ขาที่มันเคยดูถูกเหยียดหยามกลับเป็นสิ่งที่ช่วยชีวิตมันไว้ ในขณะที่เขาที่มันหลงใหลกลับกลายเป็นสิ่งที่นำความตายมาสู่ตัวมันเอง