กบกับวัว

ณ หนองน้ำแห่งหนึ่ง ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี มีกบตัวน้อยอาศัยอยู่ด้วยความสงบสุข วันหนึ่งขณะที่มันกำลังกระโดดเล่นอยู่ริมฝั่ง มันได้พบกับวัวตัวใหญ่ยักษ์กำลังก้มหน้าก้มตากินหญ้าอยู่ กบตัวน้อยรู้สึกตื่นตะลึงกับขนาดร่างกายที่ใหญ่โตมหึมาของวัวตัวนั้น มันไม่เคยเห็นสัตว์ชนิดใดที่มีรูปร่างสูงใหญ่และดูทรงพลังเช่นนี้มาก่อน

เมื่อกบกลับมาถึงบ้าน มันได้เล่าเรื่องวัวตัวนั้นให้ลูกๆ ฟังด้วยความตื่นเต้น 'พ่อเห็นสัตว์ตัวหนึ่งใหญ่โตมาก เหมือนภูเขาขยับได้เลย' กบตัวพ่อกล่าวด้วยความอิจฉาปนชื่นชม ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดจนท้องพองโต 'มันใหญ่เท่านี้ได้ไหมลูก?' มันถาม

ลูกกบส่ายหน้าแล้วตอบว่า 'โอ้พ่อจ๋า มันใหญ่กว่านั้นมากนัก ใหญ่กว่านี้อีกเยอะเลย'

กบตัวพ่อไม่ยอมแพ้ มันพยายามสูดลมหายใจเข้าไปอีกจนตัวพองขึ้นกว่าเดิม ผิวหนังของมันตึงเปรี๊ยะจนดูน่ากลัว 'แล้วเท่านี้ล่ะ?' มันถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ 'ยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของวัวตัวนั้นเลยพ่อ' ลูกๆ ร้องเตือนด้วยความกังวล 'หยุดเถอะพ่อ มันอันตรายนะ'

แต่ด้วยความทะนงตนและอยากเอาชนะ กบตัวพ่อไม่ฟังคำเตือน มันพยายามสูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายเข้าไปจนสุดแรงเกิด หวังจะให้ตัวใหญ่เท่ากับวัวตัวนั้น ทันใดนั้นเอง ร่างกายที่เปราะบางของมันก็ทนต่อแรงดันอากาศไม่ไหว ท้องของมันแตกออกจนสิ้นใจตายในที่สุด

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทิ้งไว้เพียงบทเรียนอันแสนเศร้า ท่ามกลางทุ่งหญ้าที่เงียบสงบ วัวตัวใหญ่ยังคงเดินกินหญ้าต่อไปโดยไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น ทิ้งให้ลูกกบต้องเสียใจกับการจากไปของพ่อ ผู้ซึ่งพยายามทำตัวให้ใหญ่โตเกินกว่าที่ธรรมชาติกำหนดไว้ จนสุดท้ายต้องจบชีวิตลงเพราะความริษยาและขาดความพอดี