หมากับเงา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสุนัขตัวหนึ่งชื่อว่าบาร์นาบี้ มันคิดเสมอว่าตนเองเป็นสัตว์ที่โชคดีที่สุดในละแวกนั้น บ่ายวันหนึ่งที่แสงแดดสดใส ความโชคดีของมันก็เพิ่มขึ้นไปอีกเมื่อมันบังเอิญไปพบชิ้นเนื้อขนาดใหญ่และน่ารับประทานที่หน้าร้านขายเนื้อแห่งหนึ่ง ด้วยความดีใจมันจึงรีบคาบชิ้นเนื้อนั้นไว้ในปากแน่น แล้ววิ่งหาที่เงียบสงบเพื่อที่จะได้ลิ้มรสอาหารอันโอชะนี้โดยไม่ให้สุนัขตัวอื่นมารบกวน

ขณะที่มันวิ่งไปตามทาง บาร์นาบี้ก็มาถึงสะพานไม้เล็กๆ ที่ทอดข้ามลำธารใสสะอาด ผืนน้ำนั้นนิ่งสนิทราวกับกระจกเงา สะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามและก้อนเมฆสีขาวนวลด้านบน ในขณะที่กำลังเดินข้ามสะพาน มันได้ก้มมองลงไปในน้ำ และที่นั่นเอง มันได้เห็นสุนัขอีกตัวหนึ่งกำลังคาบชิ้นเนื้อที่ดูเหมือนจะใหญ่และน่ากินกว่าของมันเสียอีก

ความโลภเข้าครอบงำจิตใจของมันในทันที บาร์นาบี้ไม่ได้หยุดคิดสักนิดว่าสิ่งที่เห็นในน้ำนั้นเป็นเพียงแค่เงาสะท้อนเท่านั้น มันมองเห็นเพียงโอกาสที่จะได้อาหารเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ด้วยความหิวโหยอย่างไร้สติ มันจึงเห่าคำรามเสียงดังเตรียมจะกระโจนลงไปในน้ำเพื่อแย่งชิ้นเนื้อจากสุนัขตัวนั้น มันอ้าปากกว้างเพื่อจะงับเงาในน้ำ แต่ทว่าในวินาทีนั้นเอง ชิ้นเนื้อที่มันคาบไว้ก็ร่วงหล่นจากปากของมันทันที

ชิ้นเนื้อตกลงไปในน้ำด้วยเสียงดังจ๋อมและจมหายลงไปในก้นบึ้งของลำธาร ถูกกระแสน้ำพัดพาไปอย่างรวดเร็ว ส่วนเงาสะท้อนในน้ำก็หายวับไปทันที ทิ้งไว้เพียงระลอกคลื่นบนผิวน้ำที่ว่างเปล่า บาร์นาบี้ได้แต่ยืนนิ่งอยู่บนสะพาน จ้องมองไปยังจุดที่อาหารของมันจมหายไป ความเป็นจริงเริ่มปรากฏชัดในใจของมัน มันต้องสูญเสียอาหารมื้ออร่อยไปเพียงเพราะไม่รู้จักพอใจในสิ่งที่ตนเองมีอยู่แล้ว บาร์นาบี้เดินจากลำธารไปด้วยความหิวโหยและเสียใจ พร้อมกับได้รับบทเรียนอันล้ำค่าเกี่ยวกับผลร้ายของความโลภที่ไม่มีที่สิ้นสุด