กระต่ายกับหูของมัน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ทุ่งหญ้าอันเขียวขจี มีกระต่ายตัวหนึ่งซึ่งไม่เคยพอใจในรูปร่างหน้าตาของตนเองเลย แม้ว่ามันจะเป็นกระต่ายที่วิ่งเร็วและมีขนที่นุ่มสลวย แต่สิ่งที่มันกังวลใจที่สุดคือหูอันยาวเหยียดของมัน หูของมันนั้นทั้งยาว ตั้งชัน และไหวไปมาตามแรงลมอยู่เสมอ

'ทำไมข้าต้องมาแบกรับหูที่ใหญ่โตน่าเกลียดเช่นนี้ด้วยนะ' มันบ่นพึมพำกับสัตว์ตัวอื่น 'หูพวกนี้ทำให้ข้าดูตลก และยังเกะกะเวลาที่ข้าพยายามจะซ่อนตัวในพุ่มไม้ ข้าอยากมีหูเล็กๆ น่ารักเหมือนสุนัขจิ้งจอก หรือไม่มีหูเลยเหมือนงูเสียดีกว่า' สัตว์ตัวอื่นๆ ได้แต่ส่ายหน้า เพราะพวกมันรู้ดีว่าธรรมชาติไม่ได้สร้างสิ่งใดมาโดยปราศจากเหตุผล

เย็นวันหนึ่ง ขณะที่พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทุ่งหญ้า ขณะที่กระต่ายกำลังเพลิดเพลินกับการกินใบโคลเวอร์ หูอันยาวของมันก็กระดิกขึ้นอย่างรวดเร็ว มันได้ยินเสียงที่ไม่มีสัตว์ตัวใดในละแวกนั้นได้ยิน นั่นคือเสียงกรอบแกรบของใบไม้แห้ง ตามด้วยเสียงย่องเบาๆ ของแมวป่าที่กำลังล่าเหยื่อ ด้วยความที่หูของมันใหญ่และไวต่อเสียง ทำให้มันรับรู้ถึงอันตรายได้ก่อนใคร

กระต่ายรีบกระโดดสุดแรงเกิดมุดเข้าสู่โพรงของมันอย่างปลอดภัย เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่นักล่าจะมาถึงจุดที่มันยืนอยู่ เมื่อเข้าไปอยู่ในโพรงที่มืดและเย็นสบาย กระต่ายก็นั่งหอบหายใจและได้คิดทบทวน มันตระหนักได้ว่าอวัยวะที่มันเคยดูแคลนและเกลียดชังนั้น แท้จริงแล้วคือสิ่งที่ช่วยชีวิตมันเอาไว้ จากนั้นเป็นต้นมา กระต่ายก็เลิกบ่นเรื่องหูยาวของมัน และหันมาขอบคุณในความสามารถในการได้ยินที่ทำให้มันรอดพ้นจากศัตรู มันได้เรียนรู้ว่าความงดงามไม่ได้วัดกันที่รูปลักษณ์ภายนอก แต่คุณค่าที่แท้จริงอยู่ที่ประโยชน์ใช้สอยและการเอาตัวรอดได้ในโลกกว้าง