คนตระหนี่กับทองคำ

ในหมู่บ้านที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง มีชายผู้หนึ่งซึ่งหัวใจถูกครอบงำด้วยความหลงใหลในทองคำเพียงอย่างเดียว เขาไม่เคยสนใจเสื้อผ้าเนื้อดี อาหารรสเลิศ หรือมิตรภาพอันอบอุ่นจากใคร วันๆ เขาเอาแต่ตรากตรำทำงานหนักเพื่อสะสมเหรียญทอง และในยามค่ำคืนเขาก็จะกอดถุงหนังใบเก่าไว้แน่นราวกับว่ามันคือชีวิตของเขา

ด้วยความกลัวว่าจะมีใครมาขโมยไป เขาจึงขุดหลุมลึกไว้ใต้ต้นโอ๊กเก่าแก่ที่ชายป่า ทุกเย็นยามพลบค่ำ เขาจะแอบย่องไปที่ต้นไม้นั้น ขุดสมบัติออกมาวางเรียงรายบนพื้นดิน แล้วนับมันด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา แสงสีเหลืองนวลของเหรียญทองคือความสุขเพียงอย่างเดียวในชีวิต และเสียงกระทบกันของเหรียญทองก็เป็นดนตรีเพียงชนิดเดียวที่เขาปรารถนาจะได้ยิน

คืนหนึ่ง มีขโมยผู้เฝ้าสังเกตพฤติกรรมแปลกๆ ของคนตระหนี่มานาน ได้รอจนกระทั่งชายผู้นั้นกลับเข้าบ้านไป ขโมยจึงรีบตรงไปยังต้นโอ๊ก ขุดเอาทองทั้งหมดไปจนเกลี้ยงแล้วหายลับไปในความมืด

เช้าวันรุ่งขึ้น ชายตระหนี่รีบตรงไปยังต้นโอ๊กด้วยใจจดจ่อ เขาคุกเข่าลงแล้วเริ่มขุด แต่ทว่ามือของเขากลับคว้าได้เพียงดินที่ว่างเปล่า เขาพยายามคุ้ยหาอย่างบ้าคลั่งจนถึงก้นหลุม แต่หลุมนั้นกลับว่างเปล่า ทองคำของเขาหายไปหมดแล้ว

เขาแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวังจนเพื่อนบ้านพากันวิ่งมาดู เมื่อเขาเล่าความจริงให้ฟัง เพื่อนบ้านคนหนึ่งจึงถามขึ้นว่า 'แล้วท่านเคยนำมันไปใช้ซื้ออาหาร เสื้อผ้า หรือแม้แต่ซื้อเทียนไขมาจุดให้บ้านสว่างไสวบ้างหรือไม่'

ชายตระหนี่ส่ายหน้า ดวงตาแดงก่ำด้วยคราบน้ำตา 'ข้าไม่เคยแตะต้องมันเลย' เขาตอบเสียงแผ่ว 'ข้าเพียงแค่เฝ้ามองมันเท่านั้น'

เพื่อนบ้านหัวเราะเบาๆ แล้วหยิบก้อนหินวางลงในหลุมเปล่าแทนที่ทองคำ 'ถ้าเช่นนั้น' เขากล่าว 'ท่านก็มองก้อนหินนี้แทนเถิด เพราะมันคงให้ประโยชน์แก่ท่านได้ไม่ต่างไปจากทองคำที่ท่านเก็บไว้เฉยๆ สมบัติที่ไม่ได้นำมาใช้ ก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนหินธรรมดาที่ไร้ค่า'