สุนัขจิ้งจอกกับองุ่น

ในยามบ่ายที่แสงแดดสาดส่องไปทั่วผืนป่า สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งที่กำลังหิวโซได้เดินท่องไปในไร่องุ่นอันอุดมสมบูรณ์ กลิ่นหอมของผลไม้สุกงอมอบอวลไปทั่วบริเวณ ขณะที่มันเดินลัดเลาะไปตามเถาองุ่นที่พันเกี่ยวกัน สายตาอันเฉียบคมของมันก็เหลือบไปเห็นพวงองุ่นสีม่วงเข้มลูกโตห้อยระย้าอยู่บนกิ่งไม้สูงเหนือหัว

มันหยุดเดินทันที หางของมันกระดิกด้วยความตื่นเต้น ตรงหน้าของมันคือพวงองุ่นที่ดูฉ่ำน้ำและน่ารับประทานที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา น้ำลายของสุนัขจิ้งจอกเริ่มสอ มันไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าตรู่ และนี่คืออาหารอันโอชะที่มันโหยหา

มันกระโดดขึ้นไปสุดแรงเกิดเพื่อหวังจะคว้าพวงองุ่นนั้น แต่เท้าของมันกลับคว้าได้เพียงอากาศที่ว่างเปล่า มันตกลงบนพื้นหญ้าด้วยเสียงที่แผ่วเบาโดยไม่ย่อท้อ มันถอยหลังไปสองสามก้าว ตั้งสมาธิ แล้วกระโจนขึ้นไปอีกครั้ง คราวนี้มันยืดตัวสุดกำลังจนสุดเอื้อม แต่ขากรรไกรของมันก็ยังคงงับได้เพียงอากาศที่อบอุ่นของฤดูร้อนเช่นเดิม

มันพยายามครั้งแล้วครั้งเล่า กระโดดด้วยแรงทั้งหมดที่มี บิดตัวกลางอากาศ และพยายามยืดคอให้ยาวที่สุด แต่พวงองุ่นนั้นก็ยังคงอยู่สูงเกินเอื้อมอย่างน่าโมโห ลมหายใจของมันเริ่มหอบถี่ ขาของมันเริ่มล้าจากการออกแรงอย่างหนักหน่วง มันยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พลางจ้องมองพวงองุ่นที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ยความพยายามของมันจากเบื้องบน

ในที่สุด สุนัขจิ้งจอกก็จัดขนของมันให้เรียบร้อย ยืดตัวขึ้น และเหลือบมองพวงองุ่นนั้นด้วยสายตาที่ดูแคลน ด้วยการสะบัดหางอย่างถือดีและเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มันก็เริ่มเดินจากไปสู่ความมืดมิดของผืนป่า มันบอกกับตัวเองดังพอที่ผืนป่าจะได้ยินว่า ผลไม้เหล่านั้นดูไม่น่ากินและเหี่ยวเฉาตั้งแต่แรกแล้ว 'องุ่นพวกนั้นคงจะเปรี้ยวแน่ๆ' มันพึมพำกับสายลม 'ข้าไม่มีความปรารถนาที่จะกินของรสชาติฝาดเฝื่อนเช่นนั้นหรอก' แล้วมันก็หายลับไป ทิ้งพวงองุ่นอันงดงามไว้เบื้องหลัง พร้อมกับเสแสร้งว่าตนเองไม่เคยต้องการมันเลยแม้แต่น้อย