คนโม่แป้ง ลูกชาย และลา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีคนโม่แป้งคนหนึ่งกับลูกชายของเขาตัดสินใจจูงลาไปขายที่ตลาด ระหว่างที่เดินไปตามทาง พวกเขาพบชาวบ้านกลุ่มหนึ่งหัวเราะเยาะเย้ย 'ดูพวกเขาสิ มีลาแท้ๆ แต่กลับไม่ยอมขี่ ช่างโง่เขลาเสียจริง' ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนบอก

คนโม่แป้งไม่อยากถูกตำหนิจึงให้ลูกชายขี่ลาแทน แต่เมื่อเดินไปได้ไม่ไกล พวกเขาก็พบกับคนเฒ่าคนแก่กลุ่มหนึ่งที่พากันตำหนิว่า 'ดูเด็กขี้เกียจคนนี้สิ ปล่อยให้พ่อแก่ๆ เดินเท้า ส่วนตัวเองกลับนั่งสบายบนหลังลา' คนโม่แป้งรู้สึกละอายใจ จึงรีบให้ลูกลงจากลาแล้วตนเองขึ้นไปขี่แทน

ไม่นานนัก พวกเขาก็เดินผ่านกลุ่มสตรีที่พากันวิจารณ์ว่า 'ดูพ่อคนนี้สิ ช่างใจดำทิ้งให้ลูกชายเดินตากแดดตากลม ส่วนตัวเองขี่ลาอย่างสุขสบาย' คนโม่แป้งเริ่มทำตัวไม่ถูก จึงดึงลูกชายขึ้นมานั่งบนหลังลาด้วยกัน ทั้งคู่ขี่ลาไปด้วยกันจนกระทั่งพบนักเดินทางคนหนึ่งที่ตะโกนใส่พวกเขาว่า 'พวกคุณช่างทารุณสัตว์ยิ่งนัก ลาตัวแค่นี้แต่กลับขี่กันสองคนจนมันแทบจะหลังหัก!'

คนโม่แป้งและลูกชายรู้สึกอับอายจนทำอะไรไม่ถูก ทั้งสองตัดสินใจมัดขาเจ้าลาแล้วช่วยกันเอาไม้คานหามมันเดินไปตามทาง ทว่าเมื่อข้ามสะพาน เจ้าลารู้สึกตื่นกลัวและดิ้นรนอย่างรุนแรงจนเชือกขาด มันตกลงไปในแม่น้ำที่ลึกและจมน้ำตายไปในที่สุด ทั้งสองจึงต้องเดินกลับบ้านมือเปล่าโดยไม่มีทั้งเงินและลา

คนโม่แป้งจึงตระหนักได้ว่า การพยายามทำตามคำวิจารณ์ของคนอื่นไปทั่วโดยไม่มีจุดยืนของตัวเองนั้น นอกจากจะทำให้เหนื่อยเปล่าแล้ว ยังอาจนำความสูญเสียมาสู่ตนเองอีกด้วย