เหยี่ยวกับฝูงนกพิราบ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีฝูงนกพิราบฝูงหนึ่งอาศัยอยู่อย่างหวาดระแวงภัยจากเหยี่ยวตัวหนึ่งที่มักจะบินโฉบลงมาหมายจะจับพวกมันกินเป็นอาหารอยู่เสมอ ทุกครั้งที่เหยี่ยวปรากฏตัว นกพิราบทั้งหลายต้องพากันบินหนีอย่างอลหม่านเพื่อเข้าไปหลบในซอกหลืบที่ปลอดภัย แม้พวกมันจะรอดชีวิตมาได้ทุกครั้ง แต่ชีวิตที่ต้องคอยระแวดระวังอยู่ตลอดเวลาก็สร้างความเหนื่อยล้าและหวาดกลัวให้แก่ฝูงนกเป็นอย่างยิ่ง

วันหนึ่ง เหยี่ยวเจ้าเล่ห์ได้เปลี่ยนแผนการ มันไม่ได้บินลงมาจู่โจมเหมือนเช่นเคย แต่กลับร่อนลงจอดใกล้ๆ ฝูงนกพิราบด้วยท่าทีที่ดูสงบและเป็นมิตร มันเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า 'เหตุใดพวกเจ้าต้องอยู่อย่างหวาดระแวงข้าด้วยเล่า? ข้าเบื่อหน่ายกับการล่าเต็มทีแล้ว หากพวกเจ้าเลือกให้ข้าเป็นราชา ข้าสัญญาว่าจะปกป้องพวกเจ้าจากนกล่าเหยื่อตัวอื่นๆ และเราจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขตลอดไป'

นกพิราบที่เหนื่อยล้าจากการหนีตายมานาน เมื่อได้ฟังคำหวานหูเช่นนั้นก็พากันหลงเชื่ออย่างสนิทใจ พวกมันยินยอมรับเหยี่ยวเข้ามาเป็นผู้นำและต้อนรับมันเข้าสู่ฝูงด้วยความเคารพ แต่ทว่าความสงบสุขนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา ทันทีที่เหยี่ยวได้เข้ามาอยู่ท่ามกลางพวกมันและได้รับความไว้วางใจ มันก็เริ่มเผยธาตุแท้ออกมา เมื่อใดก็ตามที่มันรู้สึกหิว มันก็จะจับนกพิราบในฝูงกินเป็นอาหารทีละตัวสองตัวอย่างเลือดเย็น

นกพิราบที่เหลือรอดชีวิตอยู่ต่างพากันโศกเศร้าและตระหนักถึงความผิดพลาดครั้งใหญ่ นกพิราบชราตัวหนึ่งถอนหายใจด้วยความเสียดายและกล่าวแก่เพื่อนฝูงว่า 'เราช่างโง่เขลานักที่ไปหลงเชื่อคำลวงของศัตรู เราหนีภัยจากศัตรูภายนอก แต่กลับอัญเชิญเพชฌฆาตเข้ามาอยู่ร่วมบ้านเดียวกันเสียเอง ความประมาทครั้งนี้ช่างมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยชีวิตอย่างน่าสลดใจ'