อินทรีกับลูกศร

ณ ยอดเขาสูงตระหง่าน พญาอินทรีตัวหนึ่งจับจ้องมองลงมายังพื้นเบื้องล่างด้วยสายตาอันคมกริบ มันคือเจ้าแห่งนภากาศผู้สง่างาม ปีกที่ทรงพลังสามารถโผบินไปได้ไกลสุดสายตา และกรงเล็บอันแหลมคมคืออาวุธที่น่าเกรงขาม อินทรีภาคภูมิใจในอำนาจของตนและเชื่อมั่นว่าไม่มีสิ่งใดในโลกนี้จะสามารถทำร้ายมันได้

ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ลูกศรดอกหนึ่งพุ่งตรงเข้าปักที่อกของอินทรีอย่างจัง ร่างอันสง่างามร่วงหล่นลงสู่พื้นดินด้วยความเจ็บปวด เมื่ออินทรีมองดูอาวุธที่พรากชีวิตของมันไป มันก็ต้องตื่นตะลึงและโศกเศร้าอย่างที่สุด เพราะเมื่อพิจารณาดูที่หางของลูกศรดอกนั้น มันกลับพบว่าคือขนของตัวมันเองที่เคยร่วงหล่นไปก่อนหน้านี้

อินทรีถอนหายใจเฮือกสุดท้ายด้วยความขมขื่น มันตระหนักได้ว่าสิ่งที่เคยช่วยให้มันทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างองอาจ กลับกลายเป็นสิ่งที่ถูกนำมาใช้เพื่อปลิดชีพมันเองในที่สุด การตายของมันในครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากการที่มันได้มอบเครื่องมือให้ศัตรูใช้ทำลายตนเอง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วภูเขา ทิ้งไว้เพียงบทเรียนอันเจ็บปวดว่า บางครั้งภัยพิบัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็อาจมาจากสิ่งที่เราเผลอละเลยไปจากตัวเราเอง