ม้ากับลา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ม้าและลาตัวหนึ่งเดินทางร่วมทางกันไปโดยที่ลาต้องแบกสัมภาระหนักอึ้งไว้บนหลัง ในขณะที่ม้าเดินตัวเปล่าอย่างสง่างาม มันประดับประดาด้วยอานทองและกระดิ่งเงินที่ส่งเสียงกังวานทุกย่างก้าว ม้ารู้สึกหยิ่งผยองในความงามของตนและมองลาด้วยสายตาดูแคลน

"เจ้ามัวทำอะไรอยู่ ทำไมถึงเดินช้าเป็นเต่าเตาะแตะเช่นนั้น?" ม้ากล่าวเยาะเย้ย "ข้าสิที่ดูสง่างามและว่องไว ส่วนเจ้าก็ดูเหมือนซากสัตว์ที่ใกล้จะสิ้นใจอยู่รอมร่อ น่าสมเพชเสียจริง"

ลาผู้เหนื่อยอ่อนหอบหายใจอย่างยากลำบาก มันเงยหน้าขึ้นมองม้าด้วยแววตาอ้อนวอน "เพื่อนเอ๋ย สัมภาระทั้งหมดนี้เป็นของนายท่าน หากเจ้าช่วยแบ่งเบาภาระข้าไปเพียงเล็กน้อย ข้าคงมีกำลังเดินต่อไปจนถึงที่หมาย แต่หากเจ้ายังเพิกเฉยเช่นนี้ ข้าเกรงว่าข้าคงล้มลงขาดใจตายก่อนจะถึงจุดหมายแน่"

ทว่าม้ากลับส่ายหัวและสะบัดแผงคออย่างไม่ใส่ใจ "นั่นเป็นเรื่องของเจ้า ไม่ใช่ธุระของข้า" มันตอบอย่างเย็นชา "ข้าเกิดมาเพื่อความรวดเร็วและสวยงาม ไม่ใช่มาแบกของหนักเช่นเจ้า หากข้าช่วยเจ้า ข้าคงเสียเกียรติแย่"

ไม่นานนัก ลาผู้โชคร้ายก็หมดแรง มันก้าวพลาดและล้มลงกองกับพื้นถนนด้วยความเหนื่อยล้าเกินขีดจำกัด และสิ้นใจลงในเวลาต่อมา เมื่อนายท่านเห็นดังนั้น จึงรีบนำสัมภาระทั้งหมดจากหลังลามาวางไว้บนหลังของม้าจนหมดสิ้น นอกจากนั้นยังถลกหนังลามาวางทับลงไปบนกองสัมภาระนั้นอีกด้วย

ม้าผู้เคยหยิ่งผยองและเดินตัวเบา กลับต้องมาแบกรับน้ำหนักมหาศาลจนหลังค่อมและเดินด้วยความยากลำบาก มันรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อเพื่อนร่วมทางที่เพิ่งเสียชีวิตไป แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว เพราะหากตอนนั้นมันยอมแบ่งเบาภาระของลาเพียงเล็กน้อย มันก็คงไม่ต้องมาแบกรับน้ำหนักทั้งหมดนี้ด้วยตัวคนเดียวเช่นนี้