สุนัขจิ้งจอกกับพงหนาม

ในทุ่งหญ้าสีทองกว้างใหญ่ ณ ชายป่าอันเงียบสงบ สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งกำลังวิ่งเล่นอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้น เสียงเห่าหอนของฝูงสุนัขล่าเนื้อที่ดังมาจากระยะไกลก็ทำให้มันสะดุ้งสุดตัว ด้วยสัญชาตญาณแห่งความกลัว สุนัขจิ้งจอกรีบวิ่งตรงไปยังพงหนามที่ขึ้นอยู่อย่างหนาแน่นริมป่า โดยหวังว่าความรกชัฏของกิ่งก้านเหล่านั้นจะเป็นเกราะกำบังให้มันรอดพ้นจากภัยร้าย

เมื่อมันมุดเข้าไปในพงหนามได้สำเร็จ มันกลับพบว่าหนามแหลมคมนับไม่ถ้วนที่มันคิดว่าจะช่วยปกป้องตนเองนั้น กำลังทิ่มแทงเข้าที่ผิวหนังและขนอันอ่อนนุ่มของมันอย่างเจ็บปวด ยิ่งสุนัขจิ้งจอกขยับตัวเพื่อหาที่ทางที่ปลอดภัย หนามเหล่านั้นก็ยิ่งทิ่มแทงลึกเข้าไปจนเลือดซึมออกมา มันรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่างและเริ่มโอดครวญด้วยความคับแค้นใจ

สุนัขจิ้งจอกตะโกนตัดพ้อพงหนามว่า 'เจ้าช่างใจร้ายนัก! ข้าเข้ามาพึ่งพาเจ้าเพราะหวังจะให้ช่วยซ่อนตัวจากศัตรู แต่เจ้ากลับทำร้ายข้าด้วยการทิ่มแทงจนเลือดอาบเช่นนี้ได้อย่างไร!'

พงหนามไหวเอนไปตามสายลมก่อนจะกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า 'เจ้าช่างโง่นัก เพื่อนเอ๋ย เจ้าก็รู้ดีอยู่เต็มอกว่าตัวข้านั้นเต็มไปด้วยหนามแหลมคม แล้วเจ้ายังจะเอาตัวเข้ามาหาข้าเพื่อขอความช่วยเหลืออีกหรือ? การทิ่มแทงคือธรรมชาติของข้า และเจ้าควรจะตระหนักได้ตั้งแต่แรกแล้วว่า ไม่ควรแสวงหาความปลอดภัยจากผู้ที่สามารถสร้างความเจ็บปวดให้เจ้าได้'

สุนัขจิ้งจอกได้แต่นิ่งงันด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิด มันเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าในยามที่หวาดกลัวจนขาดสติ มันได้เลือกที่พึ่งพิงที่ไม่เหมาะสมและนำความเดือดร้อนมาสู่ตนเองโดยแท้ ตั้งแต่นั้นมามันจึงจำใส่ใจว่า การขอความช่วยเหลือจากผู้ที่มีนิสัยมุ่งร้ายย่อมไม่ต่างอะไรกับการซ้ำเติมความทุกข์ของตนเองให้สาหัสยิ่งขึ้น