หมาในรางหญ้า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสุนัขตัวหนึ่งนิสัยดุร้ายและเห็นแก่ตัว วันหนึ่งมันได้เข้าไปนอนขดตัวอยู่ในรางหญ้าของวัวในโรงนาแห่งหนึ่ง มันนอนทับกองหญ้าสดที่เตรียมไว้สำหรับเป็นอาหารของวัวอย่างสบายใจ เมื่อถึงเวลาเย็น วัวตัวหนึ่งกลับจากการไถนาด้วยความเหนื่อยอ่อนและหิวโซ มันเดินตรงมาที่รางหญ้าเพื่อจะกินอาหารค่ำ แต่ทันทีที่วัวเข้าใกล้ สุนัขตัวนั้นก็ตื่นขึ้นแล้วเห่ากรรโชกพร้อมกับแยกเขี้ยวใส่ด้วยท่าทางดุร้าย วัวผู้ซื่อสัตย์จึงถอยออกไปด้วยความเกรงกลัว

เวลาผ่านไปนาน สุนัขตัวนั้นก็ยังคงนอนแช่อยู่ในรางหญ้าไม่ยอมลุกไปไหน แม้ว่าตัวมันเองจะไม่ได้กินหญ้าเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เพราะสุนัขกินหญ้าไม่ได้ มันเพียงแค่ต้องการขัดขวางไม่ให้วัวได้กินอาหารเท่านั้น วัวตัวนั้นจึงตัดสินใจถามขึ้นด้วยความอดทนว่า 'เจ้าเพื่อนยาก เหตุใดเจ้าจึงใจดำเช่นนี้ ในเมื่อเจ้าก็กินหญ้าไม่ได้ แล้วจะกักขังมันไว้ทำไมกัน ทำไมไม่แบ่งปันอาหารให้เราผู้ที่หิวโหยเล่า'

สุนัขตัวนั้นไม่ได้สนใจฟังคำขอร้องของวัว มันยังคงนอนเฝ้ารางหญ้าอย่างเอาแต่ใจโดยไม่ได้รับประโยชน์อะไรเลยนอกจากความสะใจที่ได้แกล้งผู้อื่น มันทนหนาวและอึดอัดอยู่ในรางหญ้าเพียงเพื่อจะกั้นไม่ให้วัวได้กินอาหาร จนกระทั่งรุ่งเช้า วัวต้องทนหิวโหยโดยไม่ได้กินอะไรเลย ส่วนสุนัขตัวนั้นก็ไม่ได้รู้สึกมีความสุขขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย การกระทำของมันในครั้งนี้เปรียบเสมือนคนจำพวกที่ไร้น้ำใจ ผู้ซึ่งยอมเสียสละความสุขของตนเองเพื่อที่จะได้ขัดขวางความสุขของผู้อื่น ท้ายที่สุดแล้ว ความเห็นแก่ตัวของมันก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตของมันดีขึ้นเลย มีแต่จะทำให้คนรอบข้างรังเกียจและต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในรางหญ้าที่ว่างเปล่าของตนเอง