กบกับดวงอาทิตย์

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในช่วงเวลาที่โลกยังเยาว์วัยและทุ่งหญ้าเขียวขจีไปด้วยหยาดน้ำค้าง ได้เกิดความโกลาหลขึ้นในสระน้ำอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง ดวงอาทิตย์สีทองผู้มอบความอบอุ่น ได้ส่องแสงเจิดจ้ามากกว่าปกติจนทำให้แหล่งน้ำขนาดเล็กเริ่มแห้งขอด และต้นหญ้ากลายเป็นฟางแห้งกรอบ ฝูงกบที่ได้รับผลกระทบจากความร้อนต่างพากันมาชุมนุมใหญ่เพื่อปรึกษาหารือถึงชะตากรรมของพวกมัน

“ดวงอาทิตย์คือศัตรูของเรา!” กบตัวแก่ผู้มีเสียงแหบพร่าประกาศก้อง “มันกำลังดื่มกินน้ำของเราและทำลายอาณาจักรของเรา เราต้องลุกขึ้นสู้ เราต้องประกาศสงครามกับดวงอาทิตย์!” เหล่ากบหนุ่มสาวที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิมต่างส่งเสียงเชียร์กันอย่างบ้าคลั่ง พวกมันเชื่อว่าหากพวกมันร่วมแรงร่วมใจกันกระโดดและส่งเสียงร้องประสานกันให้ดังก้องไปถึงท้องฟ้า ก็จะสามารถขับไล่ยักษ์ใหญ่สีทองนั้นออกไปจากวิถีของมันได้

พวกมันพากันเคลื่อนขบวนไปยังริมสระน้ำด้วยความทะนงตัว กบแต่ละตัวต่างกระโจนขึ้นสู่ฟ้าด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น พวกมันรีดเค้นพลังจากปอดเล็กๆ เพื่อส่งเสียงร้องที่ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางจ้องมองไปยังเบื้องบนด้วยความคาดหวังว่าดวงอาทิตย์จะสั่นสะท้านและถอยหนีไป แต่ทว่าดวงอาทิตย์ยังคงลอยเด่นอยู่อย่างเมินเฉย แผ่รังสีร้อนแรงลงมาบนพื้นโลกด้วยความเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม

เมื่อความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ กบเหล่านั้นต่างหมดแรงและหิวกระหาย พวกมันเริ่มตระหนักถึงความโง่เขลาของตนเอง ความร้อนยังคงแผดเผาและสระน้ำก็ยิ่งแห้งขอดลงเรื่อยๆ กบตัวแก่ที่กำลังหอบหายใจอย่างโรยแรงมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่กว้างใหญ่และร้อนระอุ ในที่สุดมันก็เข้าใจว่าพวกมันเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในโคลนตม ที่บังอาจไปท้าทายแหล่งกำเนิดแห่งชีวิตและแสงสว่าง

เหล่ากบจำต้องถอยกลับลงไปซ่อนตัวในส่วนลึกที่ยังพอมีน้ำหลงเหลืออยู่ พวกมันเรียนรู้ว่าในขณะที่พวกมันมีอำนาจในสระน้ำของตนเอง แต่พวกมันไม่มีอำนาจใดๆ เหนือท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ยังคงเดินทางข้ามขอบฟ้าไปอย่างไม่สะทกสะท้านต่อกลุ่มกบผู้ต่ำต้อย ทิ้งไว้เพียงบทเรียนอันล้ำค่าว่า ความเย่อหยิ่งและความโง่เขลามักนำพามาซึ่งความพ่ายแพ้และความเหนื่อยเปล่าเสมอ