หมาป่ากับนกกระเรียน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหมาป่าตัวหนึ่งตะกละตะกลามกินอาหารอย่างรวดเร็วเกินไป จนกระทั่งมีกระดูกชิ้นใหญ่ติดอยู่ในลำคอของมัน มันพยายามจะเอาออกแต่ก็ไม่สำเร็จ ทำให้รู้สึกเจ็บปวดทรมานจนแทบจะหายใจไม่ออก หมาป่าเดินวนเวียนไปมาด้วยความทุรนทุราย จนกระทั่งมันเหลือบไปเห็นนกกระเรียนตัวหนึ่งกำลังเดินหาปลาอยู่ในลำธารใกล้ๆ มันจึงรีบตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ พร้อมกับสัญญาว่าจะให้รางวัลอย่างงามหากนกกระเรียนยอมยื่นปากเข้าไปคีบกระดูกออกมาให้

นกกระเรียนแม้จะหวาดระแวงในความดุร้ายของหมาป่า แต่ด้วยความสงสารและอยากได้รางวัลตามที่สัญญาไว้ จึงตกลงยอมช่วยเหลือ เธอสั่งให้หมาป่าอ้าปากกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นจึงค่อยๆ ยื่นคออันยาวเรียวและปากที่แหลมคมเข้าไปในลำคอของหมาป่าอย่างระมัดระวัง แล้วใช้ความชำนาญคีบกระดูกชิ้นนั้นออกมาได้อย่างปลอดภัย

เมื่อหมาป่าหายเป็นปกติและหายใจได้สะดวกขึ้น มันก็ทำท่าจะเดินจากไปโดยไม่สนใจนกกระเรียน นกกระเรียนจึงทวงถามถึงรางวัลที่ได้สัญญาไว้ แต่หมาป่ากลับแสยะยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์แล้วกล่าวว่า 'เจ้าช่างไม่รู้จักบุญคุณคนเสียเลย แค่ข้าปล่อยให้เจ้าถอนหัวออกมาจากปากของข้าโดยที่ไม่ได้งับคอเจ้าขาด เจ้าก็ควรจะดีใจจนตัวสั่นแล้ว ยังจะกล้ามาขอรางวัลจากข้าอีกหรือ' พูดจบหมาป่าก็วิ่งหนีเข้าป่าไป ทิ้งให้นกกระเรียนยืนงงและเสียใจที่หลงเชื่อคำพูดของสัตว์ที่ไร้ความซื่อสัตย์