สิงโตป่วย

ณ ใจกลางทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ เจ้าป่าผู้ชราภาพเริ่มอ่อนแรงลงตามกาลเวลา ด้วยความที่ไม่อาจออกล่าเหยื่อได้อย่างว่องไวเหมือนสมัยหนุ่มๆ สิงโตจึงถอยกลับเข้าไปในถ้ำลึกและแสร้งทำเป็นป่วยหนัก มันประกาศให้สัตว์ทั้งหลายในป่าทราบว่าตนกำลังจะสิ้นลม และปรารถนาให้เหล่าพสกนิกรเข้ามาเยี่ยมเยียนเพื่อแสดงความเคารพเป็นครั้งสุดท้าย

สัตว์น้อยใหญ่ต่างทยอยเดินทางเข้าไปในถ้ำอันมืดมิดเพื่อแสดงความเสียใจทีละตัว แต่สิงโตนั้นเจ้าเล่ห์นัก ทันทีที่สัตว์ตัวใดก้าวเท้าเข้ามา มันก็จะตะครุบเหยื่อเหล่านั้นเป็นอาหาร เพื่อฟื้นฟูกำลังวังชาของตนเอง ถ้ำแห่งนั้นจึงกลายเป็นกับดักมรณะ รอยเท้าที่ปรากฏอยู่บนพื้นมีเพียงรอยที่เดินเข้าไปข้างในเท่านั้น ไม่มีรอยเท้าของใครที่เดินย้อนกลับออกมาเลย

ทว่าสุนัขจิ้งจอกผู้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดได้เดินทางมาถึงหน้าถ้ำ มันหยุดยืนสังเกตการณ์อยู่ที่ระยะปลอดภัย ด้วยไหวพริบอันแหลมคม มันมองเห็นกลอุบายของสิงโตทันทีเมื่อเห็นรอยเท้าที่ผิดปกติและแววตาที่หิวกระหายของเจ้าป่า

'ขอพระองค์ทรงพระเจริญ พะยะค่ะ' สุนัขจิ้งจอกตะโกนเรียกจากข้างนอก 'วันนี้อาการของพระองค์เป็นอย่างไรบ้าง'

สิงโตแสร้งทำเสียงแหบแห้งตอบกลับไปว่า 'ข้าอาการไม่สู้ดีเลยเพื่อนเอ๋ย เข้ามาข้างในเถิด ในนี้อากาศเย็นสบาย ข้าอยากสนทนากับเจ้าก่อนที่ข้าจะสิ้นใจ'

สุนัขจิ้งจอกยิ้มแล้วตอบกลับว่า 'ข้าอยากจะเข้าไปแสดงความเคารพอยู่หรอก แต่ข้าสังเกตเห็นรอยเท้ามากมายที่เดินเข้าไปในถ้ำของท่าน แต่ข้าไม่เห็นรอยเท้าสักรอยที่เดินออกมาเลย จนกว่าข้าจะเห็นว่ามีผู้ที่เข้าไปแล้วสามารถกลับออกมาได้อย่างปลอดภัย ข้าคิดว่าข้าขอแสดงความเคารพอยู่ตรงนี้ก็เพียงพอแล้ว'

สิงโตผู้หิวโหยต้องพ่ายแพ้ต่อความโลภของตนเองและไหวพริบของสุนัขจิ้งจอก มันรู้ดีว่าไม่อาจหลอกล่อเหยื่อที่มีปัญญาได้อีกต่อไป สุนัขจิ้งจอกจึงหันหลังกลับและวิ่งหายไปในป่าลึก รอดพ้นจากชะตากรรมที่สัตว์ตัวอื่นๆ ต้องเผชิญ