เต่ากับกระต่าย

ณ ทุ่งหญ้าอันเขียวขจี มีกระต่ายตัวหนึ่งซึ่งมีความมั่นใจในความเร็วของตนเองเป็นอย่างมาก มันมักจะเที่ยวโอ้อวดและล้อเลียนเต่าที่เดินต้วมเตี้ยมด้วยกระดองอันหนักอึ้งอยู่เสมอ วันหนึ่งเต่าผู้เบื่อหน่ายกับการถูกดูแคลนจึงตัดสินใจท้ากระต่ายแข่งวิ่งเพื่อพิสูจน์ความสามารถ เหล่าสัตว์ในป่าต่างพากันมามุงดูด้วยความตื่นเต้นเมื่อจุดเริ่มต้นถูกกำหนดขึ้น

เมื่อเสียงสัญญาณดังขึ้น กระต่ายก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู ทิ้งให้เต่าค่อยๆ ก้าวเดินอย่างช้าๆ เพียงครู่เดียวกระต่ายก็ทิ้งห่างไปไกลลิบ ด้วยความมั่นใจว่าตนจะชนะอย่างแน่นอน มันจึงคิดเล่นสนุกโดยการแวะพักข้างทาง กระต่ายเห็นทุ่งหญ้าเขียวชอุ่มจึงคิดว่า 'เต่าคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะมาถึงที่นี่ เรานอนงีบสักพักคงไม่เป็นไร' มันจึงล้มตัวลงนอนใต้ร่มไม้และหลับไปอย่างสนิท

ในขณะเดียวกัน เต่ายังคงเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ มันไม่ได้รีบร้อนและไม่คิดจะหยุดพัก ทุกย่างก้าวที่เชื่องช้าแต่หนักแน่นถูกส่งต่อออกไปทีละก้าว สายตาของมันจ้องมองไปที่เส้นชัยอย่างมุ่งมั่น แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่เต่าก็ไม่ยอมแพ้ มันเดินผ่านกระต่ายที่กำลังหลับใหลไปโดยไม่ส่งเสียงใดๆ จังหวะการเดินที่สม่ำเสมอทำให้มันเข้าใกล้เส้นชัยไปทีละน้อย

เมื่อพระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า กระต่ายก็สะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความตระหนก มันรีบลุกขึ้นและวิ่งสุดกำลังไปยังเส้นชัย ทว่าเมื่อไปถึงโค้งสุดท้าย มันต้องหยุดชะงักด้วยความตกใจ เพราะที่เส้นชัยนั้น เต่าได้ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เหล่าสัตว์ต่างโห่ร้องแสดงความยินดีกับเต่า เหตุการณ์นี้พิสูจน์ให้เห็นว่าพรสวรรค์ที่ปราศจากความพยายามนั้น ย่อมพ่ายแพ้ต่อความมุ่งมั่นและสม่ำเสมอ กระต่ายผู้หยิ่งผยองได้เรียนรู้บทเรียนอันยิ่งใหญ่ว่า ความประมาทและความทะนงตัวนั้นไม่อาจเอาชนะความเพียรพยายามได้เลย