ปูกับแม่ปู

ณ ชายหาดอันกว้างใหญ่ที่คลื่นซัดสาดกระทบฝั่งเป็นนิจ ลูกปูตัวน้อยกำลังเดินต้วมเตี้ยมไปตามพื้นทรายด้วยท่าทางที่เดินเขย่งก้าวกระโดดไปทางด้านข้างอย่างไม่เป็นระเบียบ แม่ปูซึ่งเฝ้ามองดูอยู่ไม่ห่างรู้สึกไม่พอใจในท่าเดินที่ดูเงอะงะของลูกน้อย นางจึงตัดสินใจที่จะสั่งสอนให้ลูกปูรู้จักการเดินที่สง่างามและถูกต้องเสียใหม่

“ลูกรัก” แม่ปูเรียกด้วยน้ำเสียงเข้มงวด “ทำไมเจ้าถึงเดินคดเคี้ยวไปทางข้างเช่นนั้นเล่า? มันดูไม่สวยงามและดูไม่มีสง่าราศีเอาเสียเลย เจ้าควรจะหัดเดินให้ตรงไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่นเหมือนกับแม่สิ ลูกต้องหัดเดินให้ตรงทางเพื่อให้ดูเป็นปูที่ชาญฉลาดและสง่างามกว่านี้”

ลูกปูตัวน้อยหยุดเดินแล้วเงยหน้ามองแม่ด้วยความฉงนใจ มันไม่ได้ตั้งใจจะเดินให้ผิดแผก แต่สรีระของมันถูกสร้างมาเช่นนั้น อย่างไรก็ตาม เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อแม่ มันจึงตอบกลับไปอย่างซื่อตรงว่า “หากท่านแม่ต้องการให้ลูกเดินตรงไปข้างหน้า ลูกก็ยินดีจะทำตาม แต่ลูกไม่รู้วิธีเดินที่ว่านั้นเลย ท่านแม่ช่วยทำให้ดูเป็นตัวอย่างหน่อยได้ไหม แล้วลูกจะเดินตามรอยเท้าของท่านแม่เดี๋ยวนี้เลย”

แม่ปูตอบรับคำท้าทายนั้นด้วยความมั่นใจ นางตั้งท่าเตรียมจะเดินตรงไปข้างหน้าอย่างสง่างาม นางพยายามรวบรวมสมาธิและฝืนขยับขาให้เคลื่อนไปในทิศทางตรงตามที่พูดไว้ แต่ทว่าสรีระของปูนั้นถูกสร้างมาให้เดินออกด้านข้างเสียเป็นส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร แม่ปูก็ทำได้เพียงแค่เดินเซไปเซมาและต้วมเตี้ยมไปทางข้างเหมือนกับลูกปูไม่มีผิดเพี้ยน

แม่ปูหยุดชะงักลงด้วยความรู้สึกละอายใจ เมื่อเห็นลูกน้อยเฝ้ามองดูความพยายามอันล้มเหลวของตนด้วยความซื่อใส ในตอนนั้นเองนางจึงตระหนักได้ว่า การพร่ำสอนผู้อื่นด้วยคำพูดนั้นง่ายดายเพียงใด หากแต่การทำตัวให้เป็นแบบอย่างที่ดีนั้นยากยิ่งกว่า การพยายามบังคับให้ผู้อื่นทำในสิ่งที่ตัวเราเองยังทำไม่ได้นั้นย่อมไม่มีวันประสบความสำเร็จ นับแต่นั้นมา แม่ปูก็เลิกตำหนิวิธีการเดินของลูกน้อย และเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าการเป็นแบบอย่างที่ดีนั้นสำคัญกว่าคำสั่งสอนใดๆ