ไก่ตัวผู้กับไข่มุก

ในยามเช้าที่แสงแดดสาดส่องอบอุ่นไปทั่วลานบ้าน ไก่ตัวผู้ตัวหนึ่งกำลังเดินยืดอกอย่างภาคภูมิใจ ขนสีสันสดใสของมันสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายระยิบระยับ มันใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายตามสัญชาตญาณสัตว์ป่า โดยมีเป้าหมายหลักคือการหาอาหารประทังชีวิต มันใช้เท้าคุ้ยเขี่ยดินข้างโรงนาอย่างขยันขันแข็ง ปากแหลมคมจิกเขี่ยกรวดทรายและเศษใบไม้แห้ง เพื่อมองหาเมล็ดข้าวหรือหนอนอวบๆ สักตัวมาเป็นมื้อเช้า

ทันใดนั้น สายตาของมันก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่แปลกประหลาด ฝังลึกอยู่ท่ามกลางฝุ่นดินคือไข่มุกเม็ดโตที่มีความแวววาวและงดงามอย่างยิ่ง มันส่องแสงนวลตา สะท้อนสีสันของท้องฟ้าออกมาอย่างน่าอัศจรรย์ ไก่ตัวผู้หยุดชะงัก เอียงคอจ้องมองวัตถุประหลาดนั้นด้วยความสงสัย มันลองใช้ปากจิกดูสองสามครั้ง สัมผัสได้ถึงพื้นผิวที่เย็นเยียบและเรียบเนียน แต่มันกลับไม่มีกลิ่นหอม ไม่มีรสชาติ และที่สำคัญที่สุดคือ มันกินไม่ได้ สำหรับไก่ตัวนี้ ไข่มุกเม็ดงามเป็นเพียงก้อนหินที่ไร้ค่า ไม่มีประโยชน์อันใดในโลกแห่งการหากินของมัน

ไก่ตัวผู้ส่งเสียงร้องเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ มันสั่นหัวแล้วใช้เท้าเขี่ยไข่มุกเม็ดนั้นออกไปให้พ้นทาง 'เจ้าจะเป็นของที่งดงามสักเพียงใดสำหรับคนที่ชื่นชอบของประดับเหล่านั้นก็ช่างเถอะ' มันรำพึงกับดินกับทราย 'แต่สำหรับข้าแล้ว เจ้าไม่มีค่าอะไรเลย ข้ายอมแลกไข่มุกแสนสวยพวกนี้เป็นพันๆ เม็ด กับเพียงเมล็ดข้าวบาร์เลย์หรือหนอนอ้วนๆ สักตัวยังจะดีเสียกว่า'

เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น ไก่ตัวผู้ก็หันกลับไปคุ้ยเขี่ยหาอาหารต่อ ปล่อยให้สมบัติล้ำค่าถูกทิ้งไว้ในกองดินอย่างไม่ไยดี มันยังคงมุ่งมั่นกับการหาอาหารตามความต้องการของสัญชาตญาณ โดยไม่สนใจเลยว่าได้ทิ้งสิ่งที่มีค่าที่สุดไว้เบื้องหลัง เพราะสำหรับผู้ที่ขาดความเข้าใจ ย่อมไม่อาจมองเห็นคุณค่าที่แท้จริงของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้เลย ลานบ้านกลับคืนสู่ความวุ่นวายตามปกติ และแสงอาทิตย์ก็ค่อยๆ เคลื่อนคล้อยสูงขึ้น โดยที่ไข่มุกเม็ดงามยังคงถูกทิ้งให้จมอยู่ใต้เงาของโรงนาอย่างเงียบเชียบ