สุนัขจิ้งจอกกับหน้ากาก

ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในโรงละครเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้าง สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งย่องเข้าไปเพื่อหาอาหาร แสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านรอยแตกของหลังคา ทอดเงายาวดูน่าพิศวงลงบนเวทีที่เคยผ่านการแสดงละครมานับไม่ถ้วน ขณะที่มันคุ้ยเขี่ยหาของกินท่ามกลางอุปกรณ์ประกอบฉากที่ผุพัง สายตาอันเฉียบคมของมันก็เหลือบไปเห็นวัตถุประหลาดชิ้นหนึ่งวางอยู่บนแท่นไม้

มันคือหน้ากากที่ถูกแกะสลักไว้อย่างประณีตบรรจง ใบหน้าของหน้ากากนั้นดูสง่างาม มีโหนกแก้มสูงและรอยยิ้มที่วาดไว้อย่างงดงามราวกับผู้ที่เต็มไปด้วยสติปัญญาและอำนาจ สุนัขจิ้งจอกเดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง ขนตามตัวลุกชันด้วยความระแวง จนกระทั่งมันพบว่านั่นเป็นเพียงวัตถุที่ทำจากดินเผาและไม้กลวงเปล่า มันจึงใช้เท้าเขี่ยเบาๆ หน้ากากตกลงสู่พื้นและเผยให้เห็นความว่างเปล่าภายใน

มันเดินวนรอบหน้ากากนั้น พินิจพิเคราะห์งานฝีมือที่หลอกตาให้มันหลงเชื่อไปชั่วขณะ หน้ากากนั้นสวยงามน่ามองเพียงใด ทว่ากลับปราศจากประกายแห่งชีวิต ปราศจากความคิด และไร้ซึ่งลมหายใจ สุนัขจิ้งจอกผู้เปี่ยมด้วยประสบการณ์ในป่ากว้างมองหน้ากากนั้นด้วยความเวทนาและขบขัน มันตระหนักได้ว่าแม้หน้ากากจะมีรูปโฉมสูงส่งและรายละเอียดสมบูรณ์แบบเพียงใด แต่มันก็เป็นเพียงเปลือกนอกที่ไม่อาจมองเห็น ไม่ได้ยิน และไม่รู้สึกถึงโลกภายนอกได้เลย

มันนั่งลงบนส้นเท้า ดวงตาสีทองสะท้อนแสงสลัว มันหวนนึกถึงชีวิตของตนเอง ทั้งความตื่นเต้นของการล่า สายลมหนาวที่พัดผ่าน ขุมพลังของแสงแดดบนขน และการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในแต่ละวัน มันมีหัวใจที่เต้น มีดวงตาที่จับจ้องดวงดาว และมีสมองที่ใช้ตัดสินใจในป่าใหญ่ หน้ากากนั้นแม้จะดูยิ่งใหญ่เพียงใดกลับไม่มีสมบัติเหล่านั้นเลย มันยังคงแน่นิ่งและเงียบงัน ติดอยู่ในรอยยิ้มที่ถูกแช่แข็งไว้อย่างไร้ประโยชน์ในโลกแห่งความเป็นจริง สุนัขจิ้งจอกสะบัดหางแล้วหันหลังเดินจากโรงละครแห่งนั้น ปล่อยให้ใบหน้าที่ว่างเปล่าจมอยู่กับฝุ่นผง มันเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าความสวยงามที่ปราศจากแก่นแท้นั้น ก็ไม่ต่างจากแม่น้ำที่ไร้น้ำ เป็นเพียงเส้นทางที่นำไปสู่ความว่างเปล่า