ผึ้งกับจูปิเตอร์

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในยุคสมัยที่ทวยเทพยังสถิตอยู่บนเขาโอลิมปัส มีผึ้งน้อยตัวหนึ่งเกิดความเหนื่อยหน่ายกับการทำงานหนักเพื่อหาเกสรดอกไม้ นางรู้สึกอิจฉามนุษย์ที่มักจะมาแย่งชิงน้ำผึ้งอันแสนหวานของนางไปโดยง่าย ผึ้งน้อยจึงตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่นางจะต้องขอพรจากจูปิเตอร์ ราชาแห่งทวยเทพ เพื่อให้ชีวิตของนางสะดวกสบายและปลอดภัยยิ่งขึ้น นางจึงบินขึ้นไปยังวิมานบนท้องฟ้าพร้อมกับของขวัญเป็นน้ำผึ้งบริสุทธิ์สีทองอร่าม

เมื่อถึงหน้าบัลลังก์ของจูปิเตอร์ ผึ้งน้อยกราบทูลด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าว่า 'ข้าแต่ราชาผู้ยิ่งใหญ่ ข้าพเจ้านำน้ำผึ้งที่บริสุทธิ์ที่สุดมาถวายแด่ท่าน ขอท่านโปรดเมตตาประทานพรให้แก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด ข้าพเจ้าต้องการเหล็กในที่สามารถสังหารศัตรูตัวใดก็ตามที่บังอาจเข้ามาใกล้รังของข้าพเจ้า เพื่อที่ข้าพเจ้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยยากในการปกป้องรังอีกต่อไป'

จูปิเตอร์รับน้ำผึ้งไว้ด้วยความพึงพอใจ แต่เมื่อได้ยินคำขอที่เต็มไปด้วยความพยาบาทของผึ้งน้อย พระองค์ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสมเพชในความเขลาของนาง พระองค์จึงตรัสตอบว่า 'เราจะให้ในสิ่งที่เจ้าต้องการ เหล็กในของเจ้าจะมีพิษร้ายแรงจนสามารถคร่าชีวิตศัตรูได้ในทันทีที่เจ้าแทงมัน แต่จงจำไว้ว่า พรนี้มีราคาที่เจ้าต้องจ่าย เพราะนับแต่นี้ไป ทุกครั้งที่เจ้าใช้เหล็กในนั้นทำร้ายผู้อื่น ชีวิตของเจ้าก็จะดับสูญไปพร้อมกับศัตรูของเจ้าด้วยเช่นกัน'

ผึ้งน้อยผู้มัวเมาในอำนาจไม่ได้ตระหนักถึงความร้ายแรงของคำสาปนั้น นางบินกลับรังด้วยความลำพองใจ ทว่าเมื่อวันเวลาผ่านไป นางกลับต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวและระแวดระวัง เพราะทุกครั้งที่นางตัดสินใจใช้เหล็กในเพื่อแก้แค้นผู้ที่มารบกวน นั่นหมายถึงวาระสุดท้ายของชีวิตนางเอง ผึ้งน้อยจึงได้เรียนรู้ด้วยความเจ็บปวดว่า ความเห็นแก่ตัวที่ปราศจากความยั้งคิดนั้น สุดท้ายแล้วจะย้อนกลับมาทำลายตัวผู้กระทำเอง และสิ่งที่นางเคยคิดว่าเป็นอำนาจ กลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดชีวิตของนางไว้จนถึงวาระสุดท้าย