กบหมอ

ณ บึงน้ำกว้างใหญ่ใจกลางป่าเขียวขจี มีกบตัวหนึ่งนามว่าบาร์นาบี้ มันไม่เหมือนกบตัวอื่นที่วันๆ เอาแต่จับแมลงหรือร้องเพลงแข่งกับแสงจันทร์ บาร์นาบี้หลงใหลในวิชาการแพทย์และมักอุปโลกน์ตนเองว่าเป็นหมอผู้ยิ่งใหญ่ มันมักจะนั่งอยู่บนใบบัวกว้าง สวมแว่นตาที่ทำจากฟองอากาศ และร้องตะโกนเสียงดังลั่นเพื่อเรียกให้สัตว์ทั้งหลายในบึงมาฟัง

'ท่านผู้มีเกียรติแห่งบึงน้ำทั้งหลาย!' มันตะโกนด้วยน้ำเสียงโอ้อวด 'ข้าคือหมอผู้ยิ่งใหญ่แห่งหนองน้ำ ข้ามีสูตรยาแก้เจ็บคอ ยาบำรุงลูกอ๊อด และยารักษาโรคภัยไข้เจ็บทุกชนิดในโลกใบนี้!'

บรรดาสัตว์ในบึงซึ่งเป็นสัตว์ซื่อๆ ต่างพากันหลงเชื่อคำพูดของมัน ไม่ว่าจะเป็นด้วงปีกหักหรือแมลงปอที่บินไม่ไหว ต่างพากันมาขอคำปรึกษา บาร์นาบี้จะพองอกด้วยความภาคภูมิใจ ทำท่ากระโดดโลดเต้นอย่างประหลาด แล้วยื่นสาหร่ายรสขมให้โดยอ้างว่าเป็นสมุนไพรหายาก มันเรียกร้องค่ารักษาเป็นแมลงตัวอ้วนพี ซึ่งมันจะกินเข้าไปอย่างตะกละตะกลามในขณะที่คนไข้กำลังรอคอยการรักษาที่ไม่มีวันเห็นผล

บ่ายวันหนึ่ง เต่าแก่ผู้ชาญฉลาดตัวหนึ่งคลานเข้ามาใกล้ใบบัว มันเฝ้ามองบาร์นาบี้ที่กำลังหอบหายใจอย่างลำบาก ผิวหนังของเจ้ากบเต็มไปด้วยตุ่มหนองน่าเกลียดและคันคะเยอ 'บอกข้าทีเถิด บาร์นาบี้' เต่าถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ 'เจ้าบอกว่าเจ้ามียารักษาโรคได้ทุกชนิด แต่ทำไมตัวเจ้าถึงเต็มไปด้วยตุ่มหนองที่ดูเหมือนโรคร้ายที่เจ้าอ้างว่ารักษานั้นเล่า? ทำไมเจ้าไม่ใช้ยาของเจ้ามารักษาตนเองเสียก่อนล่ะ?'

บาร์นาบี้กะพริบตาถี่ๆ ลำคอพองโตด้วยความอับอาย มันมองดูขาที่เป็นตุ่มหนองของตัวเองแล้วพูดไม่ออก สัตว์ทั้งหลายที่ล้อมวงอยู่ต่างตาสว่างและมองเห็นความจริงว่า 'หมอ' ผู้นี้เป็นเพียงนักต้มตุ๋นที่หลอกลวงผู้อื่นเพื่อเห็นแก่ปากท้องของตนเองเท่านั้น 'ยา' ของมันก็เป็นเพียงวัชพืชไร้ค่า และ 'วิชา' ของมันก็เป็นเพียงคำลวงโลก

ด้วยความละอายใจและถูกเปิดโปง บาร์นาบี้จึงกระโดดหนีหายเข้าไปในพงหญ้าที่มืดมิดที่สุด ทิ้งอาชีพหมอปลอมๆ ของมันไว้เบื้องหลังตลอดกาล นับแต่นั้นมา สัตว์ในบึงต่างเรียนรู้ที่จะมองหาผู้ที่มีความสามารถที่แท้จริง มากกว่าจะเชื่อคำโฆษณาชวนเชื่อที่ไร้แก่นสาร