สิงโตกับหนู

ท่ามกลางแสงแดดอันร้อนระอุกลางทุ่งหญ้าสะวันนา สิงโตเจ้าป่าตัวหนึ่งกำลังนอนหลับใหลอย่างเป็นสุข แผงคออันสง่างามของมันแผ่สยายอยู่บนพื้นดิน ในขณะที่เจ้าป่ากำลังหลับสนิทอยู่นั้น หนูตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งได้วิ่งซุกซนออกมาจากรูและบังเอิญวิ่งผ่านอุ้งเท้าอันใหญ่โตของสิงโตเข้า ความรู้สึกระคายเคืองทำให้สิงโตสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความโกรธ มันคำรามลั่นจนป่าสะเทือน ก่อนจะใช้กรงเล็บตะปบหนูตัวน้อยไว้แน่น

"เจ้าหนูบังอาจมากนะที่มารบกวนการนอนของข้า!" สิงโตคำรามด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ "เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน ถึงได้กล้าทำเช่นนี้ ข้าควรจะขยี้เจ้าให้แหลกคามือเสียตอนนี้เลย!"

หนูน้อยตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่ก็รวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นมองสิงโตแล้ววิงวอนว่า "โอ้ ท่านเจ้าป่าผู้ยิ่งใหญ่ โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด ข้าไม่ได้ตั้งใจจะลบหลู่ท่าน หากท่านปล่อยข้าไป สักวันหนึ่งข้าจะตอบแทนบุญคุณของท่านอย่างแน่นอน ใครจะไปรู้ ข้าอาจจะมีโอกาสได้ช่วยเหลือท่านบ้างก็ได้"

เมื่อได้ยินดังนั้น สิงโตก็หัวเราะลั่นด้วยความขบขัน มันนึกไม่ออกเลยว่าสัตว์ตัวจ้อยเช่นนี้จะมาช่วยเหลือเจ้าป่าผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างไร แต่ด้วยความเอ็นดูในความกล้าหาญของหนูตัวเล็กๆ มันจึงยอมยกอุ้งเท้าขึ้นและปล่อยหนูให้เป็นอิสระ

หลายสัปดาห์ต่อมา ในขณะที่สิงโตกำลังย่องหาอาหารในป่า มันกลับพลาดท่าติดกับดักของนายพรานที่วางไว้ ตาข่ายเชือกหนาพันรัดตัวมันไว้แน่น สิงโตพยายามดิ้นรนและแผดเสียงคำรามอย่างโกรธแค้น แต่ยิ่งดิ้นเชือกก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ความสิ้นหวังเริ่มคืบคลานเข้ามา เสียงแหลมเล็กๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูของมัน มันคือหนูตัวน้อยนั่นเอง โดยไม่รอช้า หนูตัวจ้อยรีบไต่ขึ้นไปบนตาข่ายแล้วใช้ฟันอันแหลมคมกัดแทะเชือกเส้นหนาอย่างไม่ลดละ จนในที่สุดเชือกก็ขาดออก สิงโตจึงหลุดพ้นจากพันธนาการได้สำเร็จ

สิงโตลุกขึ้นยืน สะบัดแผงคอแล้วมองหนูตัวน้อยด้วยความเคารพอย่างหาที่สุดมิได้ "ข้าเคยหัวเราะเยาะเจ้า" สิงโตกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แต่บัดนี้ข้าได้ประจักษ์แล้วว่า แม้แต่สัตว์ที่ตัวเล็กที่สุด ก็สามารถเป็นมิตรแท้และผู้ช่วยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดได้เช่นกัน"